Alles op de fiets

Het oude huis

2012-01-15T12:45:00.000-08:00

Bij aanvang van mijn studie in een nieuwe stad, was ik trots dat ik nog vóór de start van het collegejaar een kamer had gevonden. Eindelijk op mezelf. Aan de rand van een buitenwijk, op 9 vierkante meter, met vers laminaat en fris gesausde muren. Ik zou niet hebben geloofd dat ik een paar jaar later een ruime, lichte kamer met openslaande deuren naar een balkon op het zuiden in de duurste wijk van de stad zou uitkotsen. Toch was het zo. Ik. Moest. Er. Uit. Uit dat studentenhuis. Wègwezen. Ophoepelen.

Tot een jaar geleden was het goed te doen, want behalve ik zelf woonde er nog een oude rot in huis. Al jaren student af en bovendien een lieve vriendin. We ontbeten samen, keken eindeloos naar Sex and the City en Grey's Anatomy, kochten samen een wok. We deelden onze schoonmaaktaken, lachten tot pijn in onze buik en fietsten samen op vrijdagnacht naar huis. Op zaterdag whatsappte ze me wakker. Of ik beneden kwam ontbijten.

Op een lauwe avond in de kroeg wilde ze vroeg naar huis. Moe en een beetje chagrijnig. Maar toen ik later thuiskwam, betrapten we elkaar op ons gezelschap, rokend uit mijn raam en op haar balkon. We lachten elkaar uit en toe. Van boven naar beneden en andersom maakten we grapjes. Niet bij te houden voor onze tijdelijke aanhang, die er schlemielig aan hing.

De dag dat ze vertrok was miezerig. Ik hoorde veel gestommel en gelach in de kamer onder mij. Haar kamer. Ik wilde niet dat het mijn kamer werd. Ik hoorde haar gillen en vroeg me af waarom. Dus ik ging boven aan de trap staan en vroeg waarom. Ze hoorde me niet door haar eigen lach en de grapjes van haar vrienden, over de dode muis die ze onder de bank getroffen hadden. Ik liep terug over de overloop en vanaf mijn bank luisterde ik in stilte naar beneden.

Van achter mijn raam op twee hoog zag ik hoe haar lange sterke vrienden de bakfiets vol laadden. Voorzichtig fietsend verdwenen ze de hoek om en werd het stil in huis.

Ik geloof dat ik huilde toen ik later in haar lege kamer stond. Ik moest hier echt heel erg weg.

Zondagochtend

2011-12-18T11:44:00.000-08:00

Ik werd wakker. En anders dan ik inmiddels gewend was, was het al licht. Licht en stil. Die stilte op de zondagochtend, wat hou ik daar ontzettend van. Ik volgde haar, wachtte af.

Ik hoorde een vogel. Sportschoenen op asfalt.
Ver weg een kind dat riep. Nog verder weg een tijdje kerkklokken.
Het uitsterven ervan en opnieuw die onaangeroerde stilte.

Een auto door de straat.
Aanzwellend zonlicht dat herinnerde aan hoe het óók kon.

Ik schoof het gordijn opzij en stapte terug in bed.
Hoog boven de daken de blauwe lucht, verdreven door dreigend grijs.

En ik keek en luisterde hoe een stortbui de stilte verbrak.
Stelde me voor hoe fietsers ineengedoken fietsten.
Koesterde mijn warme bed en sloeg het Volkskrant Magazine open.

En zo is het

2011-09-26T15:06:00.000-07:00

Goed, dus als ik het goed begrijp, heb je twee alomvattende wetten. (1) Het universum geeft je voortdurend tekenen en (2) je buitenwereld weerspiegelt je binnenwereld. OH: en dat alles altijd verandert. Dus misschien, als het mee- of juist tegenzit, (dat hangt dan weer af van de mate waarin je 'open staat voor al wat is') dan gaan wetten 1 en 2 niet meer op. Snap jij het nog? Nou, IK OOK NIET.

Want wat zegt het over je binnenwereld als de buitenwereld je één plekje in een verder volgepropte fietsenstalling toont - je opgetogen je fiets de gleuf in schuift en dan ontdekt waarom: de luft van een ontzèttend grote drol in een taartdoos (!?) op de grond. Kokhalzend zet je toch je fiets neer.

En wat wil het universum mij duidelijk maken als ik langs een vrouw loop die zó keihard en woest door haar telefoon schreeuwt dat ze nooit meer terugkomt bij hem, vieze-teringlijer-krijg-de-pleuris-NOOIT- meer-hoor-je-me!? Of toen mijn voet buiten de deur van de trein geklemd zat tot aan het volgende station, nadat ik op het laatste moment besloot er tòch nog net in te springen, terwijl de deuren al langzaam dichtschoven?

Nou, tot nu toe was het in ieder geval lekker congruent: het stonk of was pijnlijk. Dus er zou wel iets goed mis met mijn geest zijn. Maar toen trof ik een keer een wijze, bescheiden en heel vriendelijke man in de trein met wie ik een mooi gesprek had. En in een paar weken zag ik wel drie keer een man (waarschijnlijk dezelfde) op blote voeten de trap aflopen bij station Almere Centrum. Totaal op zijn gemak, laptoptas over zijn schouder. Wat was dàt dan voor reflectie van mijzelf? Ik snapte er geen bal meer van. Dit raakte kant noch wal.

Maar opeens wist ik het.

Ik kon weer blindelings en mak mijn favoriete wetten volgen. De tekenen van het universum waren zó duidelijk! Poep was geen stront, maar Een Grote Boodschap! En de boodschap was, dat het de hoogste tijd was om weer eens te schrijven. Over alles wat stonk, pijnlijk, mooi, vreemd, geinig of bijzonder was.

Dus voilà. Hier ben ik weer.

Natuurlijk

2011-07-23T11:17:00.000-07:00

Getroffen door wat ik net gelezen had, sloeg ik de krant weer dicht. Ik keek naar buiten en was blij te zien dat de koeien er even loom en ongestoord graasden. Nog even en dan kwam ik aan bij station Deventer.

Haar vader bracht ons weg, naar een dorpje in de buurt. We maakten grapjes in de auto, en praatten over zijn nieuwe huis. Ze hadden het helemaal kaal gestript en weer opgebouwd. Ik werd doodmoe bij de gedachte, maar hij vertelde met aanstekelijk enthousiasme hoe heerlijk ze het vonden. Ik vertelde over mijn voortdurende zoektocht naar een huis en over de kamer in Amsterdam, waar ik toch maar niet naartoe verhuisde. Haar vader zei dat hij zich bijna schaamde, omdat hij net zo vrolijk had verteld over hun nieuwe keuken, die drie keer de oppervlakte van mijn kamer had. Dit wuifde ik natuurlijk weg.

Met drie zoenen zeiden we hem gedag. We liepen langs een meertje in de zon. Het was prachtig. Een bruggetje van Monet, schitterende wolken die razendsnel voorbij dreven. Boerderijen met rode luiken, rieten daken en geraniums. Een bosje wortels voor vijftig cent langs de kant van de weg. Koolwitjes, reigers, knotwilgen, paddestoelen. Uitwaaien langs de Ijssel, vliegers op de uiterwaarden.

We dronken koffie bij een landhuis en daar vertelde ze het me. Haar vader had nog een paar jaar, hooguit. En ze praatte maar door, die lieverd. Waarom het goed was zoals het was en hoe mooi de dingen tot nu toe waren gelopen. Hoe hij genoot van zijn leven, nu. Ze praatte over trouwen en terwijl ze verder vertelde veegde ze haar tranen weg. Haar stem trilde niet eens. Het begon harder te regenen.

Binnen dronken we koffie en werden we stil. Ik vroeg om een vuurtje en ze stak er het kaarsje op tafel mee aan. Toen kwam de rust. We praatten verder en alles werd helder. Die wonderlijke rust hield de hele middag aan. Broodjes eten aan de oever. Een man op een boot stak zijn hand naar ons op.

Toen we bijna terug waren belde ze haar vader, die aan de andere kant van het water woont. Hij kwam er even aan. Daar stond hij, heel klein. In de verte aan de overkant van dat onstuimige water. Bovenop de dijk, zijn vrouw vlak naast hem. Het waaide hard, onze haren voor de ogen. Ze zwaaiden ons uit. En wij hen.

Terwijl Blaudzun de sterren van de hemel speelde

2011-05-25T14:32:00.000-07:00

“Maak liefde:” las ik in letters groter dan ik aan de zijkant van het podium - gevolgd met “Hier en nu”. Ik verzoende mij met mijn ambivalentie bij het lezen van “hier en nu”. De hele automatische riedel die zich onmiddellijk aan mij opdrong; visioenen van Happinez-/ Zonnaturamensen met die typische wereldvreemde schaapachtige glimlach – ik liet alle beelden heel meditatief als wolkjes aan me voorbij trekken. Lekker mild en zen. Ik leek Goddomme zèlf wel zo’n Zonnaturamens!

OK OK maar het andere stuk van die tekst, daar wilde ik even naar terug. Maak liefde. Ik ging na wanneer ik voor de laatste keer seks had gehad en dacht toen nee nee nee hoho wacht eens even, dit is een veel te eenzijdige, simpele voorstelling van wat liefde maken is. Dus ik herstelde mij en vroeg me af hoe ik hier, op deze plek en nu, op dit moment gehoor kon geven aan dit ongevraagde advies.

En toen zag ik opeens de leuke jonge docent van de universiteit. Hij stond alleen, luisterde aandachtig naar de band en rookte een sigaret. Ik volgde ooit een vak bij hem, toen ik eigenlijk al afgestudeerd was, maar nog even verder wilde studeren. Ik herinnerde me hoe misplaatst verheven ik me gevoeld had tussen de nieuwe eerstejaars. Lìchtjaren verder was ik. Ik vond het gênant om door hem met hen over één kam geschoren te worden en deed dan ook mijn best om terloops te laten merken hoe volwassen ik was. Door intellectueel verantwoorde vragen te stellen hoopte ik een bondje met hem te sluiten en me te onderscheiden van de rest. Maar hij behandelde mij net als alle anderen, wat ik ook wel weer heel correct van hem vond.

Goed, dus hem zag ik – en ik dacht: ik kan nu liefde maken door naar hem toe te gaan en te zeggen wat een leuke docent ik hem gevonden had. Of ik zou gewoon kunnen doen alsof ik hem niet kende, zogenaamd toevallig aansturend op een gedeelde studie achtergrond. Maar dat vond ik dan weer geen echte liefde. Nee, ik zou gewoon zeggen waar het op stond. Kwetsbaar zijn. Ik vond je leuk toen ik een vak bij je volgde. En nu ik je weer zie, weet ik weer waarom. Dat zou ik zeggen. En nu ik het bedacht had, vond ik dat ik het ook echt moest doen. Hopsakee, maak liefde. Nu! Ik werd zenuwachtig.

Ik durfde niet. En terwijl ik nog een eindje aarzelde, drukte hij zijn sigaret uit en keerde hij de band zijn rug toe. Baande zich een weg uit het publiek. Wat nu? Opgelucht en teleurgesteld in mijzelf, leek het me dan wel romantisch om hem met mijn blik te blijven volgen tot hij een klein puntje zou worden aan de horizon, maar na enkele tellen was ik hem al kwijt. Opgegaan in de menigte. Te laat.

Overstuur

2011-05-20T09:29:00.000-07:00

Collega A had een zure mail verstuurd. Haar kaas was nu voor de tweede keer verdwenen uit de koelkast en niemand had gezien waarheen. Collega B had zijn trui in zijn spreekkamer laten liggen, na het weekend was ie spoorloos.

Collega C schakelde een hulplijn in. Ze belde I., de schoonmaakster - voor goede raad. En zo ging het gesprek:

"Hoi I., met collega C, hoe gaat het?"
(...)
"Nee joh, dat weet ik daar bel ik ook niet vo-"
(...)
"Nee joh, ben je gek, dat weten we toch! Het ziet er hier hartstikke schoon uit, nee daar bel ik niet voor hoor. We zijn hartstikke b-"
(...)
"Nee, I. - luister. We zijn hartstikke blij met je. Nee, waar ik voor bèl - ja, dat is ook wel een beetje gek misschien hoor, dat ik jou dit vraag, maar collega B heeft hier laatst zijn trùi laten liggen - en die is hij nu kwijt. En nou vroegen wij ons af, heb jij misschien een idee wa-"
(...)
"Niet. Nee, dat dacht ik ook al hoor, maar ik dacht je weet het niet ik kan het probe-"
(...)
"Jaaaa precies. Nee maar dan weet ik dat. Dat had ik ook wel verwàcht hoor, dat je in dat geval wat van je zou laten ho-"
(...)
"Ja." Diepe nauwelijks hoorbare zucht.
(...)
"Hmhm. Neeee precies. Hee I., en dan nog iets hè. Ja, er gebeuren hier rare mysteries hoor, haha, wij snappen het ook niet - maar we hebben een collega die haar kaas kwijt is. Weet jij misschien toevàllig ook iets van een pakje kaasplakken dat in de koelkast lag? Niet dat ik jou ervan verdenk dat je dat meeneemt hoor!"
(...)
"Neee, I. - maar daar verdenk ik jou allerminst van. Echt."
(...)
"Nee, maar dat weet ik. En begrijp me niet verkeerd, ik weet ook dat jij dat niet zomaar mee zou nemen."
(...)
"Nee, maar I., ik zou het vervelend vinden als je denkt dat ik je daarvan verdenk, want dat doe ik absolúú-"
(...)
"Nee, maar dat wéét ik ook. En echt, ik had ook helemaal niet het idee dat je dat zou doen, hoor - echt niet."
(...)
"Gaat het?"
(...)
"Hee, maar ik verdenk jou ècht nergens van hoor. Niemand hier doet dat. Echt niet, ik hoop dat je dat van me aan wil ne-"
(...)
"Ja. Och, dat meen je niet. Nou, kom zo maar even langs, dan hebben we het er even over."
(...)
"Nee, geeft niet, dat kan wel even."
(...)
"Okeeeee tot zo. Ja. Nee, dat kan echt wel even. Ja. Ja. Ja. Okeee. Ja. Joe! Ja! Tot zoo! Jooeee."

En toen, met rode wangen en grote ogen tegen ons: "Ik denk ècht niet dat zij die káás heeft meegenomen hoor! I. is heel lief. Maar volgens mij werd het haar wat teveel. De kat is overleden, ze komt zo even langs."

Een paar minuten later kwam I. Collega C ontving haar verontschuldigend en zei "nou kom, loop even mee" en met de hand op haar schouder leidde ze I. naar haar spreekkamer - die lieverd.

Tuinkabouter

2011-05-07T02:18:00.000-07:00

En iedere keer als ik vastliep in een gesprek over het omgaan met angsten en problemen, keek ik even naar buiten en stelde ik scherp op de overkant van de straat. Ik zag dan de balkons van geel-oranje nieuwbouw. Met dit soort zonnen aan de muur en rond geknipte hibiscus boompjes.

Het balkon recht tegenover - op ooghoogte, heeft een tuinkabouter. Die relativeerde wel lekker, vond ik. Er was een leven buiten mijn spreekkamer, van koffie drinken en de Libelle/ Margriet met de buurvrouw uitwisselen. Wat ik ook zou zeggen in pogingen tot verlichting, de wereld zou wel door draaien. Als ik een eindje verder naar boven en dan naar rechts keek, zag ik Tweety op strandlaken formaat met zuignappen aan een raam geplakt. Deze mensen zouden gewoon maar leven en er het beste van maken, dacht ik - daar in Almere. Een visje halen op de markt en op TV naar 'Help, mijn man is klusser' kijken.

Het lijkt zo. Het lijkt allemaal wel snor te zitten. Met die wanstaltige smaak en de kleinburgerlijke kneuterigheid ervan. Maar toen ik laatst in een verloren moment even voor mijn raam stond en naar buiten keek, zag ik onze lieve schoonmaakster bij de flat naar binnen gaan. Het trof me, want ik realiseerde me dat ik me er weer in getuind was. Hier woonden geen gemiddelde mensen zonder pijn. Die bestaan niet.

Sindsdien zie ik de schoonheid van de tuinkabouter.

Zapservice

2011-04-30T14:20:00.000-07:00

Online, op TV en in het echt - lang en kort geleden:

Publieke omroep - Ivo Niehe interviewt Saskia Noort over de verfilming van Terug naar de kust en dweept er weer flink op los. Hij begrijpt niet waarom haar boek door critici niet tot literatuur gerekend wordt: "Ik bedoel, naar mijn eenvoudige overtuiging, heeft dat toch te maken, met zjalouzie." Een shot van Saskia op blote voeten langs de kustlijn, met Ivo's voice over: "Het strand, de zee, de duinen, het was voor Saskia, de ideale plek, om te fantaseren, over de personages, van deze, ik mag wel zeggen, ijzingwèkkend, spannende roman." In het echt - Beschonken ontboezemingen onder collega's op een terras. Gespeculeer en ordinaire roddels over andere collega's, maar ook openhartig getoonde kwetsbaarheden - waarbij de wijn het meisje overmoedig had gemaakt bij het van wal steken - maar eenmaal op weg werd ze verlegen. Onderbroken oogcontact en een schuchter verzoek tot het veranderen van onderwerp. Iemand op twitter - "IT'er Raymond: "de universele vraag blijft: wil ik hier zijn, op aarde?' Een afhaakmoment van jewelste." In het echt - Een man op leeftijd loopt langs terwijl wij op een rijtje pauzeren in de zon. Hij begroet ons en parkeert zijn fiets, draait zich vervolgens naar ons toe, langzaam. Hij glimlacht, trekt een kam uit zijn broekzak en kamt zijn schaarse witte lokken van links - bovenlangs over zijn kale hoofd, naar rechts. Dan stapt hij met vastberaden passen de boekwinkel binnen. RTL 4 - Thijs Willekes die tegen een bakker uit Ermelo zegt dat het voortdurend werken onder TL verlichting slecht is voor zijn huid en hij daarom maar beter maandelijks een gezichtsmasker kan nemen. En dan de gezichtsuitdrukking van die bakker.

Weer thuis

2011-04-23T14:09:00.000-07:00

De treinreis duurde lang, want door werkzaamheden maakte ik een omweg. Het was al laat, maar de zon stond nog hoog en scheen in mijn gezicht. Warm en stil - ik dommelde weg. Toen ik wakker werd zag ik Olst, Wijhe, Meppel, Beilen. Ik zag een man aan een weiland weggetje tegen een boom zitten leunen, drinkend uit een bidon. Zijn fiets een eindje verderop. Alles groen en helder.

Het meisje tegenover mij sliep mooi. Veel mooier dan ik denk ik. Mijn hoofd knikt als ik slaap en soms valt mijn mond open. Haar hoofd knikte niet en het was bijna alsof ze zacht glimlachte. Ze droeg een mooie zomerjurk en over haar gezicht danste de zon met steeds nieuwe schaduwen.

Vlak voor Wijhe dronk een man aan de tuintafel onder het afdakje van het nieuwbouwhuis een flesje bier. Op tafel een flink glas rosé. Ook daar de zon in. Zijn vrouw deed de moestuin. Witte grote lakens aan de waslijn. Ik vroeg me af hoe alle andere dagen in en om dit huis eruit zagen. Zouden deze mensen na weer een werkdag werkelijk gelukkig hun oprit oprijden, van het huis met dakkapel en zandkleurige bakstenen - aan het spoor in Wijhe? Ook in november? Niet aan denken.

In Meppel zag ik hoe een oude man een vrouw van middelbare leeftijd ontving. Hun omhelzing was vol aandacht. Ze gebruikten geen woorden en namen de tijd. Een zoen op de ene wang. Oogcontact. Zijn stralende blik en brede grijns. Terug in de omhelzing en daarna een zoen op de andere wang. De trein trok langzaam op.

En nog een paar stations en een kleine busreis verder - was daar ook mijn ontvangst. A. met de hond. Ook bij ons knuffels en zoenen. De hond lyrisch, ik onhandig. Ik raakte verstrikt in zijn riem. We liepen naar huis, waar ik bij het tuinhek mijn neefje zag. Met dikke spekbenen, bolle wangen, blote billen, zijn ronde buik naar voren. Grote blauwe ogen, verlegen. In mijn hart voelde ik de zon, de rustende man tegen de boom, het mooi slapende meisje, de zon in het glas in Wijhe, de eindeloze omhelzing en weer de zon. Allemaal tegelijk.

Gerechtigheid

2011-04-20T13:48:00.000-07:00

Eigenlijk moest de sollicitatiebrief geschreven, de workshop voorbereid, het studiemateriaal gelezen en de belastingaangifte ingevuld. Natuurlijk is dat het moment waarop Schrijfzin onstuimig aan de bel trekt. Hij vleit zich tegen je voordeur. Je negeert hem een tijdje - maar dan bonst hij uitbundiger en zet hij hartstochtelijk zijn serenade in, waarmee hij je altijd aan het lachen maakt. Je vergeeft hem zijn valse noten. Hij verleidt je met Goddelijke amuses, schitterende woorden geeft hij je. Kleine beginnetjes. Aanstekelijke twinkelingen. Het duurt maar even, meent hij. Het enige wat je hoeft te doen is ophouden te doen en hem even binnenlaten. Het gaat vanzelf, belooft hij. Echt echt. ECHT!

Goed. Kom maar binnen dan.

Nou kijk - ik wil iets vertellen over twitter, steekt hij enthousiast van wal. Hij belooft met humor het aanklooien op twitter even pijnlijk bloot te leggen. Over het beeld dat je wil scheppen. Over het boekje dat je van de vriendin kreeg waarin het stond - en over anderen die het al zeiden en waar je het mee eens was en waar je om gelachen had en hoe je het had herkend.

Goeie voorzet. Je vraagt je af hoe je hem zult afmaken. Hoe ga je dat doen? Ha! Slinkse Vitter op de loer. Ze ruikt je vraag en haar kans op verslinding - maar alles op zijn tijd, besluit ze.

Twitter? Ach.. twitter. Nou, neuh. Alles is al eens gezegd hoor, over twitter - achteloos zegt ze het, en traag - terwijl ze verveeld haar nagels vijlt. Alles is al een keer gedaan - herhaalt ze ijzig kalm. Door talloze anderen die dit beter kunnen dan jij. Ze blaast het gruis van haar nagels en bekijkt ze tevreden. De workshop moet af, of jij gaat af - weet je nog? Ach, ze zucht eens diep. Als jij gaat schrijven wordt het vaal, denk je zelf ook niet?

Gelukkig is daar de scheidsrechter. Met een waarschuwing voor Slinkse Vitter. Wegens incongruentie en affectieve verwaarlozing. Eerst binnenlaten en vervolgens afkeuren. Jézus. Mag Schrijfzin nou naar binnen of niet?

Jahoor, kom gerust.

(...)

Kom dan!

Nee na.tuuur.lijk niet. Schrjifzin is als de drammende kat bij de achterdeur. Die gaat dralen als je hem zijn zin geeft en de deur voor hem openhoudt. Jézus. Dan niet! Slinkse Vitter slaat de deur dicht. Keihard. Kwaad en verbolgen, haar ware aard ontmaskerd.

Dan wordt Slinkse Vitter afgefloten. Want Schrijfzin was niet als de kat - hij was de geslagen hond. De geslagen jonge hond die zijn wonden likte en toch geschreven had. 1-0 voor Schrijfzin.

Vergane glorie

2011-04-07T13:57:00.000-07:00

Dus we zaten op mijn balkon, terwijl ik net een sms van de ex ontvangen had. Gelukkig had ik al wat wijn op, waardoor de waarheid ongecompliceerder leek. Ik smste wat ik dacht en ik dacht niet teveel over wat ik smste. Heel prima.

En op mijn balkon, na het eten een sigaret rokend - werd het duidelijk wie de oude bok in huis was. Ik. Uitgerangeerde status. Ik vond het een vreemde gewaarwording. Het samen eten leek me handig, om wat afspraken op te frissen over het in het slop geraakte schoonmaakrooster. Natuurlijk was ik hier al bij voorbaat moe van. Dit was zó 2005. Maar goed, de realiteit liegt er niet om. Ik woon hier nog steeds. Met groot balkon dus, had ik dat al gezegd? "Konings." In mijn tijd gebruikten we dat woord niet.

Er kwam opnieuw een sms van de ex binnen. Dat ik hardvochtig was.
Ik prees hem om zijn goede spelling, zei iets over lief en loslaten, en wiste toen zijn nummer.

Hoogste tijd voor een nieuw begin.

Beter gevallen dan nooit gesprongen

2011-03-08T09:57:00.001-08:00

"Ik vind dit nogal confronterend" zei ik, want ik kon minstens nòg
4926 voorbeelden geven van 'mijn valkuil'.

"Ja, maar kijk - dat is niet waarom ik je dit uitleg, ik wil je laten zien hoe het óók kan". Het vertrouwen dat hij in mij uitsprak was maar net te verdragen. Want ik schoot tekort. En ik vinkte het vakje in gedachten af. Ongeschikt. Terug bij af. Had ik dit nou nòg niet geleerd? Dubbelongeschikt.

Toen liep ik een eindje in de zon en maakte Stef Bos mij aan het huilen. Ik zuchtte eens diep en begon opnieuw.

Verstikkende liefde

2011-02-20T07:54:00.000-08:00

Ik had geen ontbijt in huis en een flinke stapel werk liggen - dus ik telde één bij één op en nam mijn laptop mee naar het café hier om de hoek. Dat doe ik wel eens vaker, en dan voel ik me altijd heel erg in mijn nopjes met mezelf.

Het was nog lekker rustig. Ik rook verse koffie en hoorde oude soul - precies goed: niet te hard niet te zacht. Fijn. Dus ik streek neer aan een klein tafeltje in de hoek, bestelde koffie, fruit en yoghurt met cruesli. Ik klapte mijn laptop open en ging met frisse moed van start.

Maar algauw werd ik als vanzelf gewillig meegezogen in een koude oorlog tussen moeder en dochter twee tafels verderop. Vader zat er tegenover en hield zich wat afzijdig. Het leken me mensen uit een welgesteld milieu. Moeder met schuifspeldjes, vader een Gant trui, dochter slank en braaf.

Hun tafelschikking verraadde de verhoudingen: moeder op het puntje van haar stoel dicht naast dochter, die zich onder moeders juk geen raad wist. Ze kon niet verder opzij en weerde haar moeder daarom met haar houding af, zich subtiel afwendend. Vader aan de overkant, ogenschijnlijk ontspannen, zich onttrekkend aan de strijd - een onbeholpen goedzak.

En zo ging hun gesprek:

"Hoe gaat het met je Lies?" - vroeg moeder gewichtig aan haar dochter.
Waarop Liesbeth zich verdedigde met "ja goed."

Daar kwam Lies natuurlijk niet mee weg.

"Maar hoe goed is goed Liesje?" duwde moeder haar bezorgdheid door Liesjes strot.
- "Ik heb geen zin om erover te praten".
"Nee, dat is goed Liesje, maar ik maak me zorgen"
Liesbeth rolde met haar ogen en vader opperde: "je mag altijd nog naar Zeist komen, hoor mop"
Moeder: "Nee, maar je hoeft er niet over te praten, maar ik ben gewoon zo ontzèttend bang voor gekke dingen."
- "Oh. Nee." zei Liesbeth kort beheerst, maar van binnen kokend.
"En hij heeft niet iemand anders? Wanneer is het uitgegaan met zijn vorige vriendin? Ik ben zo bang Lies, dat je gekwetst wordt. Zó bang. Zo bang, bang, bang." jammerde moeder.
- "Ja." zuchtte Liesbeth.
Vader koos opnieuw de bemiddeling en zei: "wij bemoeien ons wel met jou, maar soms denken we ook - ze is wel volwassen natuurlijk."

En daar had ik zijn kracht onderschat, want onmiddellijk staakte moeder het gewroet in het liefdesleven van haar dochter en zei ze (nog even beklemmend, in iedere zin haar dochter bij de koosnaam noemend - dat wel): "Hee, moet je luisteren Lies" - waarop een elitaire orale diarree volgde, over een artikel in de NRC, het bijknippen van de Clematis en een 'magnifiek recept' dat ze voor de eetclub bereid had.

Ondertussen was mijn koffie koud en zag ik dat het meisje van de bediening zag hoe ik staarde. Ik moest eens aan de slag, hoppakee.

Het experiment

2011-02-18T02:09:00.000-08:00

Mijn collega's hebben het voortdurend over het boek van Dick Swaab, meestal op initiatief van de Autoritaire Collega (en ouwe rot in het vak). Daarbij staar ik dan een beetje naar mijn navel (zoals ook wanneer het nieuws wordt doorgenomen) en vraag ik na een tijdje wie er nog koffie wil. En ondertussen ben ik druk met een sociaal experiment, waarin ik probeer uit te vinden wat de beste opstelling is ten opzichte van de Autoritaire Collega.

Zo'n experiment begint met goed observeren. Ik zie hem genieten wanneer hij mijn collega onderbreekt: "van-de-hak-op-de-tak? Dat is een verpleegstersterm. Je bedoelt een 'incoherent denkvermogen." Dus dat vindt ie fijn: de zweep erover! En ook: geaffecteerd het jongste teamlid een verzoek doen. "Mag ik je adviseren hier even een raam open te zetten?" - zegt hij halverwege het overleg, waarop hij hard zijn keel schraapt.

Na de observatiefase probeerde ik eens wat uit. Ik pruttelde wat toen ik een casus inbracht. Een beetje zenuwachtig zei ik van ja ik weet niet precies, dit vind ik lastig - waarop hij mij onderbrak (dat kan hij goed): "nou, nee - dat is beslist niet lastig, het is gewoon zo.en.niet.anders.punt." Verkeerde tactiek. Als een geslagen hond schakelde ik een tijdje terug naar de observatiefase.

Maar dat moet niet te lang duren. Dus laatst lachte ik eens om hem - toen hij onbedoeld grappig was. Dat deed het aardig. En wat ook uitstekend werkte: met lage stem en zonder 'ehs' zijn standpunt nuanceren, daarbij in ieder geval één woord jargon gebruikend. Ik kreeg gelijk - waarop ik steil achterover van mijn stoel viel.

Deze week gaf Dick Swaab een lezing in de stad. In het kader van het experiment ging ik erheen, want dan viel er nog wat te citeren tijdens de vergadering. Gewapend met kennis over de veranderingen in ons brein als gevolg van depressies stapte ik het overleg in. Maar toen ik de deur voor hem openhield, zag ik dat ik was vergeten was hoe klein hij eigenlijk is. Ik denk dat hij net tot mijn schouders reikt. Klein, en een ronde, dikke buik. In hoorde John Lennon I am a Walrus zingen en bedacht dat het niet nodig was. Ik besloot het experiment te staken - en vroeg of hij trek in koffie had.

Gemengde gevoelens

2011-02-12T08:38:00.000-08:00

Bij mij in de buurt zit het Centrum voor Leven en Intuïtie. Ik heb daar een haat-liefde verhouding mee. Aan de ene kant maakt het me nieuwsgierig, ben ik benieuwd wat ze er doen en waar het over gaat. Misschien kun je er wel veel leren. Herontdekken wat er echt toe doet, jezelf ontwikkelen, beetje uitvinden wie je bent. Zehr interessant.

Aan de andere kant vrees ik een beetje voor het type mens dat ik daar tref. En niet geheel onterecht, bleek vandaag na een bezoek aan hun open dag. Hoewel het meeviel: ik zag veel mensen met normaal haar, helder uit de ogen kijkend. Natuurlijk schonken ze sterrenmix- en pluk-de-dag-thee, maar eigenlijk hou ik daar ook van. En al met al was het er wat minder zweverig dan ik had verwacht. Wel verantwoord fruit op een schaal - op een grote houten tafel. Maar ook M&Ms en drop (behoorlijk living on the edge, inderdaad), en nergens zag ik afbeeldingen van mandala's in regenboogkleuren, of zachtgeel met oranje getamponeerde muren.

Natuurlijk was er wel een aantal mensen dat als gegoten in mijn verwachting paste: besnorde mannen in creatieve interpretaties van de comfortabele 'survival look' en eigenzinnige vrouwen in Cora Kemperman creaties. Allemaal lekker in contact met zichzelf en hun eigen energie. Ik plakte er een verhaaltje op. Dit leken me gescheiden mensen, die na hun scheiding ontredderd opzoek waren gegaan naar hun eigen ik, waarna ze hier, bij Het Centrum voor Leven & Intuïtie eindelijk Thuis Waren Gekomen. Bij ZichZelf. En werkelijk door anderen Gezien Werden. Zoiets. Ik ben er nog niet helemaal uit wat me daar nou zo in tegen staat.

Dan wat opgevangen flarden, ter illustratie van hoe het er was:

"Ik merk gewoon aan mezelf dat begrenzen heel erg een thema voor me is" (vrouw met kopje thee tegen andere vrouw aan de grote houten tafel)
"Nee. Nee, weet je - het gaat erom wat jìj wil. Van binnen. Vanuit je hart." (staande dikke vrouw tegen zittende tengere vrouw)
"Henk - wat voor kleur is het vandaag?" (docent tegen andere docent)
"Zeg even je naam - dan voel ik je energie, zodat ik weet bij wie je een reading krijgt" (docent tegen mij)
"Je bent goed geaard" (docent tegen mij) (toen ik dit hoorde juichte ik even van binnen. Ik was goed geaard! Vèt!)

En:

"Je bent een prachtig mooi mens!" Dit riep de hard- en goedlachse stoer uitziende vrouw die mij net een gratis reading had gegeven, waarna ze me een stevige knuffel gaf. En eerlijk gezegd werd ik daar gewoon heel erg blij van.

De narcist

2011-02-10T16:45:00.000-08:00

Ik had een oproep geplaatst voor woonruimte in het centrum van Utrecht. Daar kreeg ik een reactie op van een alleenstaande man uit Breukelen, die mij een gedeelte van zijn woning aanbood tegen een heel scherpe prijs. Dat vond ik wel aandoenlijk.

Toen ik verder las in zijn uitgebreide omschrijving van het huis (oud herenhuis met 3 badkamers, 2 WC's etc etc), las ik dat ik ook gebruik mocht maken van het vrijstaand atelier in zijn achtertuin, dat "volledig geïsoleerd" was. Dat vond ik verschrikkelijk angstaanjagend, want daar zou hij mij natuurlijk gruwelijk afranselen - terwijl de buren verderop ongestoord en nietsvermoedend hun worstje op de BBQ nog eens omdraaiden.

Ter afsluiting van zijn reactie verduidelijkte hij dat hij niet zomaar alleenstaand, maar weduwnaar was - en bovendien "ac. gevormd gedipl. beeldend kunstenaar". Dat vond ik aanstellerige ijdeltuiterij, wat ik niet zo doordacht vond van mezelf, waarna ik besloot dat het nu eenmaal zo was.

Want de kunstenaar die het nodig vindt zijn burgerlijke staat en titel zo te etaleren, heeft natuurlijk nog nooit een stuk verkocht. Om de aandacht af te leiden van zijn inhoudloze werk, bakte hij er lucht van. Om zichzelf wat glans te geven, zou hij dwepen met bekende kunstenaars en muzikanten, die hij tot zijn inner circle rekende - hen slechts bij de voornaam noemend, daarna zogenaamd terloops verduidelijkend wie hij werkelijk bedoelde: "Ellen zei laatst nog tegen me (Ellen ten Damme, goede vriendin van me) - ze zei 'weet je wat jij moet doen, je moet eens gaan praten met Erwin (Olaf, red.), ik weet zeker dat hij je werk waardeert".

En zo mijmerde ik nog een eindje verder bij mijn eigen spitsvondige ergernis en de herinnering aan een ex die hetzelfde deed - maar het tegenovergestelde beweerde. Die variant gaat zo: "Ik ben een paar keer gevraagd voor een bijdrage aan discussie zusenzo in Pauw en Witteman, maar weet je - al die gekkigheid, ik doe het niet. Vrienden zeggen 'moet je doen!' - maar ik doe gewoon mijn werk." En daarna viel me op dat me deze interessantdoenerij de laatste tijd vaak was opgevallen bij veel verschillende mannen en ik stelde mijzelf de therapeutenvraag: 'wat zegt dat over mij?' - wat ik een even zo plezierig irritant cliché vond, dat ik mezelf vrijsprak van het beantwoorden ervan.

De kunstenaar - zich volledig onbewust van het stof dat hij deed opwaaien, sloot ondertussen af met vriendelijke groeten en zijn naam: Helder. Dat leek me een uitstekende kunstenaarsnaam. Zelf dacht Helder daar anders over, want erachter stond tussen haakjes: (roepnaam Coby). Dat vond ik echt hilarisch.

Twitter

2011-01-30T12:25:00.000-08:00

Hij was Social Media Expert. Niet dat hij dat wilde worden hoor. Van oorsprong kwam hij uit het vastgoed. Het was zo gegroeid. Hij werd gewoon steeds vaker gevraagd voor lezingen en advies. Hij was het type man dat meegaat met zijn tijd. Compact postuur, spijkerbroek, Hans Ubbinck overhemd, kort leren jack. Borst vooruit, sigaretje.

Ik zat op een bankje, hij stond op het perron. Met de blik op oneindig blies hij een wolkje.

'Kijk - en dat heb ik altijd gezegd - dat Ben The Voice heeft gewonnen, dat is púúr social media marketing. Dat is gewoon zo.' En er volgden wat grote cijfers die hij vergeleek met veel kleinere cijfers.

Toen een stilte waarin we zijn scherpe analyse even beschouwden.

'Ik had er nìks mee hoor, met Twitter - 4 jaar geleden. Zat er twee weken op en ik zeg jongens bekijk het maar ik houd ermee op.' Hij liep naar de rand van het perron en met zijn rug naar mij gekeerd staarde hij langs de rails. Nog geen trein in zicht.

'En dan heb je opeens 11.000 volgers' zei hij, waarop hij zijn neus eens ophaalde en weer mijn kant op liep. Handen in de jaszakken, de peuk met zijn schoen uitdraaiend.

'Maar weet je?' stelde hij mij gerust, 'daar gaat het helemaal niet om.'

Dus zo. Kunnen jullie ook weer rustig slapen.

Lekker hospiteren

2010-12-15T13:02:00.000-08:00

De jongen met duimring, ingewikkeld haar, dissonant geplaatste tattoos en pilotenbril (niet de zonnebril) deed erg zijn best zo snel mogelijk zoveel mogelijk indruk te maken op de kijkavond voor een kamer gisteren. Hij was tijdelijk gestopt met zijn kunstopleiding, want hij had het zó gehad met de HKU - of met Nederland eigenlijk. Nederland was voor hem te klein geworden en dus woonde hij 9 maanden in Berlijn. Hier liet hij (goed getimed!) verwachtingsvol een stilte vallen.

Het applaus bleef uit, de teleurstelling was voelbaar -

maar deze modekoning herstelde zich rap. Waar hij in Berlijn tegenaan liep, was het glazen plafond op het moment dat je ècht iets wilde bereiken met je creativiteit. Dan werd je daar al gauw als kapitalist bestempeld. En dus keerde hij terug naar NL, waar hij werd aangenomen voor een master aan Artez. Nu woont hij bij zijn ouders in Harderwijk.

Hij is het niet geworden, helaas.

Kantoorborrel

2010-11-10T16:38:00.000-08:00

Sien ging met pensioen. Dat vroeg om een feestje. Sien was meer dan een secretaresse. Ze was het zonnetje in huis - zo las ik herhaaldelijk terug in de met WordArt versierde stapel A4tjes, lullig bijeen gehouden met een nietje.

Voor Sien werd een borrel georganiseerd. Terwijl ik sprak over depressies en een negatief zelfbeeld, werd buiten de gipswanden van mijn spreekkamer 's ochtends vast een soundcheck gedaan. Tijdens de brainstorm van vorige week had Henk geopperd accordeon te spelen. De versterkers mocht hij lenen van het buurthuis. Er werd geld ingezameld voor cadeaus en hapjes. Er werd gediscussieerd over het aantal in te kopen flessen wijn. Het moest wel gezellig worden - het was tenslotte een borrel en je gaat maar één keer etc etc - dus er kwamen 4 flessen. Voor 15 mensen. Gelukkig was er ook sinas.

Verder waren er in boterhamworst gerolde augurken en borrelnoten in een krokant jasje. Er werd zelfs uitgepakt met delicatessen van de slager - die ik Birgit discreet uit zag kotsen boven de prullenbak in het keukentje. Het bleek verscholen lever in katenspek. De accordeon klonk even weeïg als dit hapje en ik ving gesprekken op gedempte toon (waarom?) op over 'wat te doen na het pensioen.'

Terwijl ik dit tafereel de rug toekeerde voor een toiletbezoek dacht ik 'O-M-G. OMG-OMG-OMG. In deze jammerlijke treurnis wil je toch goddomme nog niet dood gevonden worden' - en ik was opgelucht te zien dat ik echt mijn trein moest halen. Daar hoefde ik geen smoes voor te verzinnen.

Dus ik gaf Sien drie zoenen, bedankte haar voor de zeldzame dagen dat we samenwerkten en ritste mijn jas dicht. Sien straalde. Ze genoot van dit gezelschap en was dankbaar voor hoe iedereen voor haar in touw geweest was. Ze scheen oprecht vertederd, wat ik toeschreef aan de schaarse wijn die ze bemachtigd had.

Maar toen ik bij de deur nog even omkeek, zag ik Henk dromerig en een beetje verlegen spelen op die verdomde accordeon, niemand echt aankijkend. En verrek, ik zag wat ze bedoelde.

Mooie dag

2010-10-09T10:48:00.000-07:00

Vanmorgen met de krant op het balkon, lekkere broodjes en goed gezelschap. Eerst met vest en sjaal, maar algauw de pyamabroek opgerold tot blote benen. Vanmiddag in de stad zag ik een klein meisje met een zonnebril op de schouders van haar vader zitten. Bloemen op de markt.

Mensen in het park, de ogen dicht tegen de zon in. Schaduwen die steeds langer werden, jassen die weer aangingen - net als de terrasverwarming met de schemer. Rode wijn en geroezemoes. Vanavond rozig het bed in rollen - en dromen in geel, rood, goud en een laagstaande zon. Heel even nog.

Zo'n tiep

2010-09-15T13:56:00.000-07:00

Ik zag dus vandaag zo iemand in de trein. Zo'n vaandeldrager van een stereotype.

Het hokje: Veganist.

Jeweetwel: Middelbare leeftijd, vrouw, grijs haar. Héél tenger, makkelijk zittende fletse kleding (fair trade, eerlijke materialen), linnen tas (denk: basisschool gymtas), sandalen met sokken erin, een steevaste zachte glimlach. Heel tevreden een bescheiden boekje lezend.

En meer heeft een mens toch ook niet nodig - hoorde ik haar denken. Hooguit een kopje kamillethee, uit de thermosfles uit die linnen tas.

Maar daar had ze me. Want weet je wat ze deed?
Ze bestelde een cappuccino! Bij het meisje van de treincatering!

Eigenèèrdig heur.

Hallo mensen, daar ben ik weer

2010-08-02T14:12:00.000-07:00

Och, het leven.

Het is al laat, Dinah Washington zingt 'Teach me tonight'. Ik maak veel moois en minder moois mee - en jullie, lieve lezers, jullie met zijn miljoenen - die al die tijd smachtend hebben gewacht op een nieuw stukje van mijn hand: jullie wisten al die tijd helemaal niet hoe het ging!

Nou, best goed! Maar laat ik het voor nu even klein houden. Hebben jullie gisteren ook naar Zomergasten gekeken? Ik vond het eigenlijk niet zó. Hield het een tijdje vol om aan mijn beeld van een verantwoorde, linkse, cultuur- en kunstminnende, hoogopgeleide vrouw te voldoen - maar het lukte niet. Ik gaapte en vocht tegen de slaap. Het werd niks tussen Maarten, mij en Jelle.

Ik zou willen dat Martin Simek eens gastheer was van zomergasten. Met Femke Halsema als gast. Is dat wat? Over de gast heb ik eigenlijk nog niet zo goed nagedacht.

Afijn, ik ben er weer. En nu ga ik slapen.
Trusten.

Pijnlijk grappig

2010-06-14T13:08:00.000-07:00

Ik stond laatst in de kroeg en toen zei een jongen dat ik lijk op Mel uit Flight of the Conchords.
Ik kende Mel toen nog niet.
Toen ik thuiskwam ging ik haar YouTuben, die Mel. Eerst zag ik alleen het stilstaande beeld (in het klein!). 'hee wat geinig - ik snap wel wat hij bedoelt', dacht ik toen. Daarna drukte ik op Play.

En toen begreep ik waarom hij er steeds zo om moest gniffelen.
Daar moest ik heel hard om lachen - want zo ben ik dan ook wel weer.
Gelukkig slis ik niet zo.
Ik ben ook wel knapper denk ik.
Hm.

Natuurschoon

2010-04-29T23:25:00.000-07:00

En terwijl we een aardegroet in de buitenlucht deden, wees mijn yogajuf ons op al het moois dat de natuur te bieden heeft. 'Neem de tijd' zei ze 'om de perfectie van de natuur waar te nemen: de grassprietjes, de madeliefjes die sluiten aan het einde van de dag..' - en we raakten in een soort collectieve mijmerstand.

Toen ik wat verder keek dan de grassprietjes, sprongen vooral de witte billen van het meisje vóór mij niets verhullend in het oog. De laag uitgesneden spijkerbroek bedekte slechts een kwart ervan, gok ik. Billen zijn ook natuur - herstelde ik mijn gedachten.

Lieve vriendin

2010-03-18T16:03:00.000-07:00

Speciaal voor mij kookte ze aardappelpuree van echte aardappelen, niet uit een zakje. En extra groente. En verse vis.

En och, die lieverd. Ze vroeg zich af of het wel mocht dat ze zich zo had verheugd op een nieuwe reeks afleveringen van Over mijn lijk.

Kater

2010-03-14T03:29:00.000-07:00

De jongen van wie ik een sigaret bietste droeg een grijs capuchonvest met daar overheen een donkerbruin gestreept blazerjasje. Dit beoordeelde ik als een achterhaalde modegril, al hield ik dat voor mijzelf. We spraken wat volgens de conventies van het flirten, hij lachte om al mijn grapjes en ik voegde me naar mijn Bridget Jones gespeelde klungeligheid. Had mijn mooie jurkje aan, maar vertrouwde hem direct mijn gênant grote schoenmaat toe. (Wat vermoeiend, ik moet hier eens mee ophouden)

De jongen vroeg of ik wat wilde drinken en informeerde naar mijn liefdesleven. Ik voorzag een gesprek waarin we zouden bespreken wat we zochten in een relatie (waarschijnlijk zoiets als 'eerlijkheid' en 'tegengas' -of, erger nog: 'een maatje') en bedacht dat we gemakkelijk het spel zouden kunnen spelen, waarin we elkaar voorhielden hoe bijzonder het was dat we juist diezelfde dingen in een relatie zochten. We zouden elkaar veelbetekenend aankijken, zoenen en telefoonnummers uitwisselen, daten. En van koetjes komen kalfjes.

Ondertussen sprak de jongen van 'zijn ding doen' en elke vraag die ik hem stelde herhaalde hij bedachtzaam voordat hij hem beantwoordde. Alsof ik echt zulke interessante vragen stelde. Ik voelde mijn cynisme groeien en besloot dat de aardige jongen dit helemaal niet verdiende.

Ik nam afscheid met drie zoenen en een kneepje in de bovenarm. Trok mijn jas aan en fietste de kou in.

En toen ik thuis kwam, lodderig en slordig, stinkend naar rook - werd ik treurig van deze gang van zaken, want dit was allemaal zo makkelijk, maar hoe zat het nou met De Echte Liefde? Vervolgens e-mailde ik een ongecensureerde liefdesverklaring naar een uitdovende vakantiefling, waar ik tegelijkertijd met groots gebaar afscheid van nam. Alsof dat er niet allang was ingeslopen.

Bellen met mama

2010-03-13T02:37:00.000-08:00

Heeee hoe is het?
- Ze zijn hier bomen aan het kappen.
Oh wat erg.
- Ja hè.
Wat eet je?
- Linesse mueslireep met appel. Dat klinkt alsof je er niet dik van wordt.
Oh. Hee ik kom misschien morgen even langs.
- Is goed schat, gezellig.
Okee, dooee.
- Dooee.

Hij staat erop!

2010-03-07T13:32:00.000-08:00

Heerlijk weer, dachten we. Maar tering wat was het koud!
Na eindeloos klappertandend struinen, omwegen om maar in de zon te kunnen blijven lopen, gesteun en geklaag over hoe verschrikkelijk koud het toch nog was en hoe misleidend die zon ons toescheen - werd het tijd om even op te warmen.

J. en ik streken neer in een hip café, waar ik heel onhip nog informeerde of ze ook verse muntthee schonken (ik bedoel duh). Met tosti's op schoot kwamen we eindelijk toe aan de betere gesprekken.
(...) 'dus ik was toen in Nijmegen, en het is ècht heel mooi daar, heel mooie natuur - ik wil daar echt eens gaan fietsen met de racefiets' zei J.

- waarop ik keihard geconfronteerd werd met mijn sportarme bestaan, dus ik praatte mijzelf moed in en herhaalde voor de achtduizendste keer dat ik ook echt graag een racefiets wil gaan kopen. 'Ja dat is echt leuk', vervolgde J. enthousiast: 'het is zo mooi fietsen daar langs deee - shit, wat is het? Rijn?' - oeh, nóg een pijnlijke confrontatie - voor ons beiden gelukkig. Wij tuurden een tijdje zwijgend voor ons uit, terwijl het gehele café afkeurend was stilgevallen en er slechts een krekel klonk, of twee.

'Nee, wacht - de Waal, van de Waalkade!' Opgelucht, haalden wij adem en hervatten De Mensen hun gesprekken.

Nog bijkomend van dit op de valreep herstelde gat in onze algemene ontwikkeling (en deuk in ons intellectuele imago), vroeg J. zich af wie haar in Godsnaam zou bellen als hulplijn van Lotto Weekend Miljonairs - waarop ik mij heel hard verslikte. En in heel dat freakin' hippe café bekommerde niemand zich om ons.

Pikorde van de yuppen

2010-02-21T06:37:00.000-08:00

Eén van de eerste vragen die yuppen elkaar stellen op een housewarming is 'wat doe je?' - waarna het grote vergelijken kan beginnen. Nog full-time student? Zien we door de vingers. Werk je bij Baker & McKenzie? Dan sta je eenzaam aan de top en moet je harder knokken dan je yupgenoten om aardig gevonden te worden. Docenten daarentegen hebben per definitie een streepje voor, want die vinden we altijd sympathiek en maatschappelijke betrokkenheid hebben we hoog in het vaandel.

Promoveren is altijd goed, vier dagen in de week werken wordt getolereerd en benijd (maar wordt wel gezien als ondergrens). Met een functie op HBO niveau doe je het goed als je het een tijdelijke springplank noemt. Vertel er even bij wat je ambities zijn.

Een carrière in het buitenland wordt door de meesten geambieerd - totdat het iemand anders is gelukt. Dan vinden we dat er toch ook wel veel nadelen aan zitten. De expat staat wat dat betreft min of meer naast de fiscalist van McKenzie.

Mocht je werkeloos zijn, dan moet je van goede huize komen - een beetje afhankelijk van de datum van afstuderen. Tot een maand of drie geleden is OK, daarna moet je je verantwoorden. 'Ik heb veel mooie dingen gedaan' en 'ik vind het gewoon heel belangrijk om te reflecteren en te zien wat echt belangrijk is' - daar red je het echt niet mee. Zorg liever dat je gereisd hebt.

Een valkuil voor de werkzoekende (noem jezelf nooit werkeloos!) is daar bovenop het downgraden van de McKenzies en expats, met teksten als 'ik vraag me dan ook af of zij niet veel te hard gaat, met die promotieplek bij Yale - geniet ze er wel van? Of is het alleen maar gaan gaan gáán?' Want het mogen ventileren van dit standpunt is uitsluitend toebedeeld aan de yup die wèl een gemiddelde carrière heeft.

Het devies kortom, luidt: Wil je lekker meekomen op een gemiddelde housewarming, zorg dan dat je carrière maakt met een grote C, maar liever niet groter dan lettergrootte 12.

Keerpunt

2010-02-20T12:13:00.000-08:00

Ik verveelde me een eind in de rondte. Ververste iedere vijf minuten mijn inbox, peuterde nog eens in mijn neus - zonder resultaat, dus ook daar ontbrak elk greintje voldoening. Mijn kamer was een zooi. Mijn hoofd ook. Teveel vrije tijd. Het leek me heerlijk - ik vind het verschrikkelijk.

Na weer een dag uitslapen, dag 3 op een rij in mijn joggingbroek, geen gemiste oproepen en ongeveer 35 paaseitjes had ik mijn dieptepunt wel bereikt. Ik zette de Black Eyed Peas op mijn iPod en trok met tegenzin mijn hardloopschoenen maar weer eens onder de kast vandaan.

Dat bleek een goede zet.

Wat lekker om weer eens moe te worden, een warm hoofd en mijn hart op volle toeren. De iPod voluit, om de strijd in mijn hoofd ('ik stop zo ik ben moe nee natuurlijk niet je begint net') te overstemmen. Heerlijk. Heer-lijk. Ik liep iets verder dan ik had afgesproken, dus van sjoemelen was geen sprake. Keurig.

Ik kwam thuis en er was post. Een gratis boek in ruil voor een recensie (goeie deal) en informatie over een opleiding die me leuk lijkt. Ik kookte gezond en vegetarisch, reageerde nog even op een parttime vacature om het overschot aan vrije tijd in te vullen. En of het wat wordt maakt niet zo gek veel uit - anders ga ik gewoon weer hardlopen.

Verloren

2010-02-19T10:13:00.000-08:00

Het was uitstekend materiaal voor het schrijven van een stukje: een pasfoto op de stoeptegels van het busstation op Utrecht Centraal. Ik stond erbij en keek naar het gezicht dat aan mijn voeten lag. Het was een stevige vrouw van middelbare leeftijd. Kort grijs haar, asblond geverfd. Wallen onder de ogen, een grauwe huid - ook asblond, zou je kunnen zeggen. Een doorleefd gezicht. Echt een shag rokende Hennie uit Zuilen. Een stadse oma die cadeautjes koopt voor haar kleinkinderen bij de Action en bij wie de hele buurt komt koffie drinken.

Hennie had natuurlijk in de portemonnee van haar echtgenoot (Henk) gezeten - met wie zij al 40 jaar getrouwd is. Ze kennen elkaar van dansen. Henk kon nog niet wennen aan het nieuwe chipsysteem en moest zijn hele portemonnee overhoop halen – opzoek naar die verdomde chipkaart. Achter hem een flinke rij met ongeduldige mensen. De rest kunnen we invullen. Hij had haar te laat gemist. Misschien had hij zijn lief zien liggen toen hij wegreed met de bus, maar waarschijnlijk niet.

De foto lag aan mijn voeten en ik twijfelde. Moest ik haar oprapen en haar naar een waardiger plek brengen dan hier op de tegels, tussen de peuken en de kauwgom? Ik stond er nog een tijdje, om mij heen werd het druk. En daarom durfde ik het niet. Hennie bleef liggen, heel stil.

Hoe het wegzakt

2010-01-27T14:36:00.000-08:00

Want dat doet het. Het zakt weg als drijfzand. Het Grootse Vakantie Gevoel. Het gevoel te Leven. Jezelf moeten knijpen (Ja! Het is echt! Ik Ben Hier Nu Echt! Aan de andere kant van de wereld!), te ervaren waar het echt om gaat - of zoiets. Lange busreizen door eindeloze lege landschappen veranderen het perspectief op thuis. Ik keek ernaar, naar thuis vanuit dat landschap. Vogelvrij en zwevend, hoog en ver weg. Het was gelukzalig. Ik zag dat het thuis mooi was, veilig en goed voor elkaar - maar vooral ook lekker ver weg - en ik richtte me weer op het landschap en het avontuur.

En nu zit ik er weer bovenop en middenin. Thuis. Winter. Ik dwing mezelf weer op te staan, luister weer gesprekken af - tukkers die zeiken over de crisis en heel stomme grappen maken ('(...) een nietmachine niet en een naaimachine niet! Hahaha!') en kom in het donker alleen thuis. Het vakantielandschap als bureaublad - is dat niet treurig?

Dus ik kruip maar eens ver onder de wol. Knijp mijn ogen dicht en houd krampachtig vast aan het restje zomer dat nog in mijn vezels huist. De ervaring vervliegt al tot een herinnering. Nog even en ik ga nog denken dat het slechts een mooie droom was. Bah.

Vanuit Buenos Aires

2010-01-20T18:07:00.000-08:00

Op de valreep, nog op vakantie.

Poeh. Zoals dat gaat. Het einde nu wel heel nadrukkelijk in zicht, dus evaluaties en herinneringen dringen zich op. Wat kan ik zeggen? Een aaneenschakeling van hoogtepunten. Maar echt!

Zomaar een greep uit de beste vakantie ever:

1) Winter verruilen voor zomer. Vertrekken uit grauw en koude, en hop - zestien uur later met je witte winterkop de zon instappen. Niet alleen begroet worden door zon, warmte en palmbomen, maar ook door je vriendin. Dat de tas niet was aangekomen deerde niemand. Mañana mañana.

2) Buenos Aires. Oud en nieuw op slippers in een vette club. Thuiskomen in de zon, uitbrakken op een dakterras. In de zon - had ik dat al gezegd?

3) Chili. OMG. Ik wist helemaal niet dat we daar ook heen gingen (mijn vriendinnen zijn de beste tour operators die je je wensen kan. Alles was geregeld, ik hoefde alleen maar mee te gaan). Patagonie, Torres del Paine. Bergen, blauwe meren, gletsjers, watervallen. Ik heb nog nooit ZO veel foto's gemaakt.

4) Midden in de bergen slapen, ver buiten de bewoonde wereld, geen bereik op de telefoon, in slaap gewiegd worden door het geluid van krachtig stromend water op de achtergrond en zo nu en dan een stuk ijs van de gletsjer dat in het water glijdt).

5) Schoenen helemaal naar de tering lopen, daardoor noodgedwongen een kortere route in mijn eentje nemen - met op de iPod Paul Simon (Graceland) en The XX. En dan boven op een berg zitten, even alleen, met een uitzicht dat ik vanuit NL binnenkort even zal uploaden.

6) Pinguins spotten bij Puerto Madryn, mountainbiken op echte bergen (= puffend wandelen omhoog en daarna Heul Hard de berg afroetsjen), tot laat in een club in Bariloche, volgende dag raften tussen opnieuw die prachtige bergen in het helderste water dat je ook nog kan drinken, met opnieuw die zon.

7) Terug in Buenos Aires. Voor het eerst echt alleen, de vriendinnen trekken vrolijk verder door - ik ben volgende week weer thuis. Ik besloot nog even die hete zomer te ervaren. Nam mijn boek mee het terras op, dronk Quilmes biertjes in mijn eentje en Genoot met een grote G. Van het Spaans, van de zomer, Palermo, mijn boek en mijn nieuwe aankoop (geinig jasje).

Filmpjes en foto's komen eraan - er wacht iemand op internet.

Volmaakt

2009-12-18T03:07:00.000-08:00

Een vrije dag op vrijdag.
In de trein, ja sorry – alweer.
Geen stiltecoupé, maar toch serene stilte.
Wit besneeuwde weilanden, strakblauwe lucht.
De laagstaande zon, ik besloot er eens recht in te kijken.
Warm licht in mijn gezicht.
En op de iPod Storytelling van Belle & Sebastian, zachtjes.

Hart onder de riem - erop of eronder

2009-12-17T02:50:00.000-08:00

Haar vriendin had net verzucht dat alle leuke mannen homo waren of getrouwd. Opnieuw was ze met kerst alleen dit jaar. Er volgde een diepe zucht en een trieste blik naar de kou van buiten, over de rand van haar mok met dampende thee.

Er viel een stilte tussen hen, met op de achtergrond zachte kerstmuziek en een sissende melkopschuimer. Haar vriendin keek haar onderzoekend aan.

'Ja, en tòch hè' sprak ze - voorzichtig opgewekt, 'toch heb ik het gevóel dat het echt niet lang meer duurt voordat jij hem tegenkomt, die prins. Echt.'

Nu werd het spannend.

Uit de ogen van haar single vriendin sprak een klein sprankje hoop en aarzelende verwachting.

'Ja echt' - de vriendin zette door: 'Dat gevoel heb ik al héél lang.'

En daar zakte de hoop weer als een plumpudding in.

Vreemd

2009-12-15T14:59:00.000-08:00

Oeh. Lang geleden. En dat terwijl ik dacht dat ik 's werelds nieuw aanstormend schrijftalent werd en gepassioneerd en gedisciplineerd dagelijks zou gaan schrijven. Jammer dan - het liep anders.

En ondertussen zat ik in de trein, zoals ik dat de laatste maanden heel erg vaak en heel lang achter elkaar doe. Het went niet echt. Overigens vind ik de oldskool treinen met de oranje stoelen het fijnst, ze nestelen lekker en geven de mensen een warm en behaaglijk gevoel.

Afijn (lekker woord hè 'afijn' - of moet ik zeggen 'enfin') - afijn, ik zat dus weer eens in de trein. Dit keer in de vierzit, met schuin tegenover mij een Aziatisch ogende man. Hij glimlachte heel vriendelijk en knikte heel vaak heel beleefd met zijn hoofd. Ik was bekaf en vreesde ervoor dat hij zou gaan praten, dus na hem beleefd (en minder vriendelijk) te hebben toegeknikt pakte ik de Sp!ts die ik 's ochtends ook gelezen had.

Ik opende de AH kip pesto lunchsalade (met daarin twee heerlijke zongedroogde tomaatjes) en nam een hap. En nog één. Best okeeje salade.

Er viel een doperwt op mijn schoot. Dat is niet zo spannend, het ontging mij zelfs - maar het veroorzaakte een soort vreemde opwinding bij de Aziaat, want hij schoot een stukje van zijn stoel omhoog, net als zijn stem dat deed en hij zei enthousiast: 'Oeps! Daar ging wat naast!' en hij wees vrolijk lachend naar de doperwt.

Nu vraag ik jullie: is dit normaal? En: Hoe reageer je op zoiets?

Ik knikte, glimlachte halfslachtig, bedankte en pakte na een beleefde pauze van 10 seconden na de maaltijd mijn iPod erbij. Daarna sloot ik mijn ogen.

Ter hoogte van Amersfoort keek ik door mijn wimpers tegenover me en hij zat daar nog steeds. Maakte geen aanstalten om op te staan en glimlachte en knikte nog even enthousiast/ vreemd/ beleefd/ ? / aardig. Alsof ik te moe was voor een reactie, sloot ik mijn ogen weer.

Toen de trein weer opgang kwam en Amersfoort verliet, opende ik opnieuw mijn ogen.
De man was weg en opslag werd ik gekweld door een knagend schuldgevoel.
Ik had hem geen gedag gezegd.

Parship perikelen

2009-12-04T00:46:00.000-08:00

Vooruit, de combinatie van veelbelovende verhalen uit de omgeving (internet daten stom vinden is zó 2008) en de aanbieding van een goedkoop proefabonnement maakte dat ik de gok waagde. Hoppakee, eens kijken wat het is.

Natuurlijk is het niks.

Volgens Parship zelf wel trouwens, mijn inbox stroomt over van 'opvallend goede matches' en 'zeer veelbelovende' profielen van heren die - net als ik - hoog opgeleid (jaja) en gelegenheidsrokers zijn. Maar O boy! Snápt Parship dan niet dat ik afhaak bij mannen van 165 cm? Of bij profielen waarin de door Parship bedachte zinnen als 'ik erger mij aan' - worden afgemaakt met teksten als 'Opgefokte, kortzichtige mensen, gemakzucht en oneerlijkheid' (Booooring).

IK daarentegen heb natuurlijk een profiel dat een ieder zal aanspreken: met aantrekkelijke profielfoto's, origineel en grappig aangevulde Parship zinnen en een indrukwekkend interessant persoonlijkheidsprofiel. Mijn eigen profiel check ik ook regelmatig nog even, uit een soort ijdelheid denk ik. En dan lach ik nog even om mijn eigen aangevulde zinnen, en dan denk ik dus echt 'nou. als ik een man was zou ik mij zeker een berichtje sturen.'

Ja, dat wordt wel wat, daar op internet.

Blijmakers

2009-11-17T13:34:00.000-08:00

1. Nippend aan onze thee zaten wij aan het einde van de yogales lekker zen te zijn. We waren stil en vredig. Lekker dichtbij onszelf. (haha)
Totdat iemand zei dat er eindelijk een Zara komt in Utrecht - toen werd het een gezellig kippenhok.

2. Mijn Macbook ruikt nog steeds zo lekker nieuw!
Hij ruikt naar de plakstrip van post-its. Lekker opgeruimd luchtje.

3. De nieuwe pup (Basco, Duitse herder) van mijn ouders. Ik belde met mijn moeder en luisterde als een kind dat word voorgelezen naar een half uur lang durend verslag van wat ie deed en hoe die keek en dat zijn pootjes nog zo schattig dik zijn en dat ie nog zo koddig speels is en dat ie soms uitglijdt over de vloer en zich regelmatig stoot en dat zijn ene oor nu soms rechtop blijft staan. Heerlijk was het om te horen.

Binnenkort ga ik hem ook zien.
Daarover tegen die tijd wel een stukje denk ik.

En het gesprek ging zo van

2009-10-28T13:24:00.000-07:00

Ik had trouwons van de week nog sla gemaakt, maar Maikel die zegt hij zegt oma ik lust het niet - ja dat wist ik ook niet hoor, maar ja hij lusten et niet.
- ooh ja ja ja ja ja jaa
Maarja dat kwam ik doe dat dan met geitenkaas hè, ja en dat vinden ze dan niet lekker
- lekker jaaaa ja ja ja
En dan doe ik er tomaatjes door en olijven, ik heb er nooit iemand over horen klagen hoor, dat zeg ik je heel eerlijk. Ik vind t zelf ook altijd erg lekker maar ja.
- Heerlijk ja ja ja ja. Ja hoor, ik vond hem ook heerlijk.
Ja toch?
- Heerlijk Jaaa zeker ja ja ja ja ja.

(...)

- Zat er nou ook kip in die soep vanmiddag?
Jaaa vólop, zeker. Jaa zeker, was ook lekker hè?
- Ja ja ja ja ja ja

(...)

Ik was trouwons van de week nog wezen eten bij Jansen
- Oooh ja ja ja ja ja ja
Maar ik heb het niet gezegd hoor, dat ik die griepprik niet heb genomen
- nomen nee nee nee nee nee

Ze zijn als thuis

2009-10-24T16:07:00.000-07:00

Och, de vrienden. De vrienden en vriendinnen, wat zijn het fijne mensen.
Hoe sommige dingen in je leven moeilijk zijn, niet leuk, of mislukken. Je bespreekt het met ze, ze stellen je vragen, confronteren je liefdevol, koken een lekker potje voor je en schenken je wijn bij.

Je realiseert je dat aan het einde van de dag iederéén ook eigenlijk maar aanrommelt en doet wat ie denkt dat het beste is. Wat mooi om de verschillen te zien. Hoe de één lichtvoetig gelooft in het toeval, daarop vertrouwt en wel ziet waar het schip strandt, terwijl de ander bewust en serieus te rade gaat naar wat zijn passies zijn en hoe die te moeten leven. Hoe de ene zielsgelukkig woont in een piepklein, sprookjesachtig 16e (?) eeuws huisje, grenzend aan een binnenhofje, en dat de ander ditzelfde geluk vindt in een nieuwbouwbuitenwijk van Den Haag. De ene (vriend van een vriendin) maakt zijn werk van iets waarvan ik niet snap hoe hij het doet en hoe je daarvan leeft (iets met het voorspellen van koersveranderingen), de ander als docent geschiedenis. We praatten over hoe het zat, het leven - we vergeleken Lance Armstrong met Maarten van der Weijden en besloten dat het allebei waarheid was.

Ik had ze lang niet gezien, en heb vandaag enorm genoten van hun kleurrijkheid, en hoe we elkaar waarderen, precies om hoe we anders zijn. Daarin lijken we heel erg op elkaar en daar word ik heel erg gelukkig van.

Uitprobeersel

2009-10-23T14:06:00.000-07:00

Godallemachtig, wat een lang saai stuk was dat vorige logje!
Nah. What makes it out. Ik had laatst eens gelezen dat je moet durven lelijke dingen te maken. Hoort allemaal bij het creatieve proces. Lekker vrij, dingen uitproberen. Ik vond het een goeie. Dus, mensen - u bent gewaarschuwd. De komende tijd eens niet slechts het allerbeste, het neusje van de zalm op webloggebied.

Daarover gesproken, lezen jullie nog weleens Paulien Cornelisse en Jacq Veldman, en NynkedeJ? Sylvia Witteman?

God wat moet ik altijd hard lachen om die vrouwen. Ik zou graag eens bier met ze drinken. En dat de mensen dan zouden zien dat ik ze kende en dat ik daardoor heel interessant zou worden gevonden. Haha. Laatst kwam ik NynkedeJ een keertje tegen trouwens. Ik zei dat ik haar kende en dat ze hilarisch schrijft en dat de zure zeikerds van een Viva vrouwen bittere zuurpruimen zijn, met heul stomme reacties op haar stukjes. En toen hoopte ik dagenlang dat Nynke over mij zou schrijven, maar dat gebeurde toen niet.

Afijn, ik ben dus niet bang om lelijke dingen te schrijven.
Dat is ook wat waard.

Bagger en ellende

2009-10-21T12:04:00.000-07:00

Wat een ongelooflijke kutdag.
Om 7 uur van huis vertrokken en weer thuis om kwart voor negen.
In de tussentijd met de trein gereisd (6.5 uur) en gewerkt (7 uur).

Dat ik van de leg raak als treinen niet zo rijden als zou moeten, kwamen we al eerder achter. Ik blijk over een talent te beschikken om te kiezen voor het meest beroerde alternatief. De NS had bussen ingezet, dus vanmorgen zat ik na vier (!) keer overstappen in een bejaardenbus richting het oosten van ons land. Voor de ramen hingen gele gordijntjes, in V vorm bijeen gehouden met rolletjes klittenband. En in hetzelfde geel prijkten treurige lapjes over de hoofdsteunen. Beenruimte schoot ruimschoots tekort. Ik vroeg me af of het nog erger kon.

Dat kon. De snelbussen waren op, dus alle tussenliggende dorpen werden aangedaan. Met op de radio Gerard Joling, reden we richting Twello. Na Twello kwamen Holten en Rijssen - waar natuurlijk niemand in- of uitstapte - dat was te verwachten. Na iets dat leek op een eeuwigheid - en dit ook daadwerkelijk benaderde, want mijn reistijd bedroeg inmiddels ruim 3 uur - kwam ik eindelijk aan op mijn bestemming en kon mijn werkdag beginnen. Jezus man, ik had er al een dag óp zitten!

Eenmaal op het werk begreep ik dat ik had kunnen kiezen voor een omgeleid (en sneller) treintraject. Dat was jammer. Het werd een drukke dag en ik maakte fouten. Gesjees tegen een deadline, een boze mail, vervelende telefoontjes.

Na opnieuw een eeuwigheid, was het dan eindelijk 17 uur en maakte ik mij klaar voor een lange terugreis. Geleerd van tenminste één fout vandaag, koos ik nu voor het verkorte treintraject. Alleen miste ik de trein. Dus koos ik voor het iets langere omgeleide treintraject (alles ter vermijding van de bus). In Zwolle aangekomen, keek ik even snel naar de vertrektijden. 18.49. Ik had een kwartier de tijd en een rammelende maag. De Burgerking zou ik wel redden. Mooi op tijd sjokte ik met mn Whopper de trap weer op.

Huh? Was dat wel mijn intercity? Ik keek nog eens naar de vertrektijden en zag dat het de stoptrein was. De intercity vertrok om 18.46. Ik sjeesde de trap weer af, ergerde me kapót aan het geslenter van de mensen voor mij, riep 'ho sorry!' en kantelde per ongeluk een rolkoffer om. Bovenaan de trap van het andere spoor, zag ik de trein net wegrijden, in tergend langzaam tempo. Ik draaide me om, keek in het boze gezicht van de vrouw met de rolkoffer en keerde met hangende schouders terug naar de bloody stoptrein.

En daar zit ik nu dus in (met de Macbook, dat dan weer wel). Er zitten weinig mensen in de coupé, dus ik snap niet waarom die jongen achter mij zo schreeuwt in zijn telefoon. En wáárom doet een man aan de andere kant van het gangpad opeens het ráám open!? Ter hoogte van Harderwijk komt een groepje pubers lekker rellen. Ze sjorren wat aan de stoelen en roepen af en toe dingen als kanker en tyfus, en Westsiiide. Gezellig. Nu roept de conducteur ook nog om dat we langzaam zullen rijden tussen Putten en Amersfoort. Er is een storing met als gevolg een kwartier vertraging. Ach ja.

Ter hoogte van Amersfoort zie ik aan de overkant van het perron de intercity naar Rotterdam/ den Haag staan. Dat komt mooi uit. Weg van de pubers en het laatste stukje snel naar huis. Ik stap de trein uit en loop naar de overkant, maar nog niet halverwege rijdt ook deze trein voor mijn neus weg. Opnieuw ben ik veroordeeld tot de stoptrein. Eenmaal weer in Utrecht, mis ik mijn bus naar huis - zoals dat gaat. Maar hee, dan heb je wel Amersfoort, Zwolle, Nijverdal, Deventer, Twello, Wierden, Rijssen, Holten, Almelo, Borne, Almelo de Riet, Hengelo, Nunspeet, Harderwijk, 't Harde Putten en Amersfoort Velthorst oid, Den Dolder en Bilthoven gezien. En dat op één dag!

Apple

2009-10-18T13:48:00.000-07:00

OMG Wat is dit VET.

Ik wou graag een nieuwe laptop. Ik had namelijk een oude [del] (haha) die crashte, omdat ik hem aan de verkeerde kant had vastgepakt (echt waar). En ik had ook een desktop. Die was eigenlijk best OK, behalve dan dat hij een KABAAL maakte, niet normaal. Ik had em al eens uit elkaar gehaald, alle fannetjes met een wattenstaafje schoon gemaakt. Maar het mocht niet baten.

Een nieuwe laptop dus. Ik heb geen verstand van laptops. Gelukkig heb ik zo mijn bronnen. Lijstjes werden vergeleken en naast elkaar gelegd: RAM (?) geheugen, - en ik wilde de andere dingen ook opsommen, maar ik weet het al niet meer. Hoe dan ook: een Acer kwam goed uit de bus. Die kon wel 7 uur op batterijen. Das knap. En een geheugen van iets met 4. GB? TB? kB? Weet niet.

Maar eenmaal op pad zag ik haar al steeds vanuit mijn ooghoek. Ze lonkte. En was verder alleen maar in stilte aanwezig. Ze behoefde niet te schreeuwen om aandacht, door een fancy bureaublad of glimmend protserige toestanden. Ze hoefde alleen maar te Zijn. Ja, echt. Ik forceerde mezelf. 'Ratio!' dacht ik. Even reeel de plussen en de minnen naast elkaar zetten.

Maar de jongen met het Apple T-shirt legde eens rustig uit waarom het zo'n prachtig ding was. ('Ding' klinkt oneerbiedig zeg)
Hij noemde al de frustraties nog eens op van dingen die het niet doen etc. En ik knikte hevig en hij kreeg een blos op zijn wangen, ik denk omdat hij zich realiseerde dat hij zijn passie leefde - en hij zei: 'dat heb je dus allemaal niet met Apple. Je zet hem aan en alles doet het gewoon. Altijd.'

Ik zuchtte eens diep bij deze heerlijke gedachte en dacht alleen maar van jajajajajajajaja - The Time Is Now.
En O.M.G. Wat is dit heerlijk. Het is Zo VET. Gelijk zie ik mezelf als ander mens. Zo iemand die heel bewust bezig is met design. Die over dat soort dingen Nadenkt. Geniet van het Goede Leven - die liever investeert in mooie, eerlijke producten, dan dat die slaaf wordt van Windows en slachtoffer van de consumptie-maatschappij.

Mijn broer wees mij erop dat Apple een Finder heeft ipv een Explorer, zo van: wat je zoekt vindt ie, niet dat ie eens rustig gapend gaat verkennen en ontdekken en dat je dan maar af moet wachten waar het schip strandt. Och nee. Finder is een trouwe hond (zonder dat jammerlijke icoontje ervan): zeg 'zoek' - en hij vindt.

Ik moet alleen nog even uitvogelen hoe ik accentjes op letters krijg. NOG een reden om erachter te blijven plakken.
En heeft er nog iemand tips voor het vinden van een mooie laptop sleeve (voor een 13'' MacBook)? Ik wil natuurlijk niet zomaar een kopen - het moet wel een passen bij mijn nieuwe imago (zie boven).

Ingewerkt worden

2009-10-02T09:40:00.000-07:00

‘Mag ik je even wat vragen?’
- ‘Hm’
‘Is somnofoor ongeveer hetzelfde als dysfoor?’
- ‘Als dysfoor? Nee. Dat is het tegenovergestelde.’
‘Oh. Hm. Ik twijfelde, omdat het hier zo staat’ (wijst op beeldscherm)
- ‘Laat eens kijken dan’ (kijkt mee op beeldscherm)
- ‘Nee. Nee, kijk. Dysfoor is ongeveer hetzelfde als somnofoor.’
‘Oh. Toch? Dus niet het tegenovergestelde?’
- ‘Nee, je moet even goed kijken. Niet het tegenovergestelde. Het is ongeveer hetzelfde.’
‘Oké’

Daten

2009-09-29T22:17:00.000-07:00

Het is een gedoe hoor.
En dat houdt niet op na het nummers uitwisselen en afspreken.
Dan begint het pas.

Want wat trek je aan? Hoe begroet je elkaar?
Waar spreek je af? Waar praat je over? Waar niet over?
Wat als hij denkt ‘shit, was dàt haar!?’

Nou goed, eenmaal op gang werd het gezellig.

Maar het luistert nauw met dit soort dingen. Gezellig is niet genoeg.
Eigenlijk weet je het al direct, al weet je nooit precies waarom.
Achteraf bedenk je: dat zwarte touwtje van een kettinkje om zijn nek.
Die rare tas. De quasi veelbetekenende oogopslag, na de zin: ‘soms heb je dat hè – dat je mensen ontmoet, en je het gevoel hebt dat je ze al veel langer kent.’

En dan het afscheid. Oh boy, Het Afscheid.
Ik realiseerde het me pas bij de fiets, was onvoorbereid.
‘Wat doen we nu?’ vroeg ik – de regie uit handen gevend.
Ik doelde eigenlijk op erna, de toekomst.
Maar toen ik het zei dacht ik ‘Shit. Hij denkt Nu.’
Dus ik zei ‘ik bedoel, wat zullen we doen, houden we contact?’
Ik had mezelf die vraag onderweg naar de fiets moeten stellen.
‘Ja, lijkt me leuk’ zei die – en hij zocht een stapje toenadering. Weer die blik.

Ik kreeg het benauwd. Alarmbellen gingen af.
Dit wilde ik niet!
Ik koos voor drie zoenen en ‘hé, was gezellig.’
We zouden bellen.

Vervolgens verwarring op de fiets naar huis.
Een kleine desillusie rijker. Ik dacht na over hoe hij huiswaarts zou keren. Mislukt, met hangende schouders (want zo zou het zijn, natuurlijk), sip en teleurgesteld. Zichzelf kritisch onderwerpend aan zijn spiegeling in een etalageruit, twijfelend aan zijn mannelijkheid. Wat had hij verkeerd gezegd?
Het vervulde me met medelijden.

Maar hé, dat is het leven.
En ik had Boer zoekt vrouw gemist.

Gelukkig

2009-09-29T13:20:00.000-07:00

Lekker rustig in de trein. Buiten de uitgebloeide maïsvelden.
Een bijna lege coupé. Ik denk niet dat ze wisten dat ik daar zat, twee stoelen achter hen.

‘Vraag jij je ook weleens af hoe het moet, hoe je eigenlijk moet leven?’
- ‘Ach kind’, zei ze – ‘dat vraag ik me mijn hele leven al af.’

Een korte stilte.

- ‘Maar volgens mij geniet je wel van wat je meemaakt, ik denk dat dat wel de bedoeling is.’
En ik voelde hoe mijn schouders ontspannen naar beneden zakten.

Verzoening en vrede op aarde

2009-09-16T11:51:00.000-07:00

Ik had me er al eens eerder bij neergelegd dat ik nooit van de straat ben geplukt als potentieel topmodel. Het was toch maar een puberale droom, een gril. Mijn standaard gejank bij Hello Goodbye omarm ik al jaren, net als mijn schoenmaat (42.5). De acceptatie van het laagje vet om mijn heupen dat ik sinds kort voel trillen als ik over de klinkers fiets, kostte wat meer moeite - maar ook dat is gelukt.

Nu hopen jullie misschien op iets wat ik maar niet kan accepteren, onvolmaakt als ik ben. Maar nee mensen, daar heb ik jullie! Want het bevalt eigenlijk prima, deze zen-achtige aanvaarding van Al Wat Is. Echt een aanrader. Je wordt er vredelievend en zachtaardig van. Voor jezèlf. En voor anderen.

Conny Breukhoven bijvoorbeeld hè. Nep-buitenkant-Barbie-Facelift-strakke-oranje-van-de-camouflage-Connie? Ik zag haar vanavond bij RTL Boulevard. En op die kruk, verscholen achter parels en Botox - vertelde ze openhartig over haar breuk met Hans. Over dat hij nog kwam logeren bij haar aan de PC. En zij nog af en toe bij hem in Wassenaar. Als ze zich alleen en droevig voelden. 'Ach ja', dacht ik - en ik zuchtte eens diep terwijl ik dat dacht. Connie is natuurlijk ook maar een mens. En best een lieverd volgens mij, als het erop aan komt.

Ik voorzie trouwens een relatie tussen haar en Bram Moszkowicz. Of op zijn minst een soort rebound-affaire. Nou en. Dat snap ik dus best. Laten we ze veel geluk wensen, die twee. Proost! Amen!

Hoe de rust verstoord werd

2009-09-05T03:00:00.000-07:00

Het heeft iets mistroostigs, de streekbus tussen Assen en Groningen. Vooral op zondag. In stilte over de provinciale weg, slechts een handjevol mensen die dezelfde reis maken.

Maar de zon stond laag, de stoelen zaten lekker. Er was ruim voldoende beenruimte. Ik zag een haas in een weiland en verwachtte dat dat wel het hoogtepunt zou zijn qua uitzicht. Reden genoeg dus om de ogen te sluiten en even weg te dommelen. Ik genoot.

Totdat het meisje drie stoelen voor mij haar telefoon opnam:

Heeeeeee met mij.
Jaaaa brak! Echt niet normaal.
Ja echt vèt gesellig.
Ja? Ooh, hier was het ook echt vèt leuk.
Ja, met Saskia en Leonie, en een paar jongens van de scouting. Ooh, het was ècht èrg jongen! Ja, ik ben weer stout geweest. Echt heel slecht.
Ja ik zag haar nog en ik zei Woow jij lijkt echt vet veel op Inge jonge - en zij zo 'huh? wie is dat?' echt vet grappig.
Ja ik had echt vet veel gedronken jongeh, mijn hoofd doet píjn echt niet normaal. Maar we waren daar dus en ik zo tegen hem van hoe oud ben jij dan? En hij is echt 25 jonge echt vet oud dus ik zo van néééé dat meen je niet vet erg!
Jaaa jonge, ik zei toch al - slecht hè.
En Saskia is weer met Djowie gegaan hee, ze zei nog ik doe het niet, maarja we hadden echt vet gezopen, ooh het was echt zó gesellig.
Maar hoe was het bij jou dan?
Jaa? Oh mooi.
Hm.
Ik heb trouwens een nieuw mutsje gekocht, heel leuk bij de Hennes. Vet rare Hennes daar jonge vet saai. Alleen maar saaie kleren vet netjes enzo ik zo wààt wat is dìt.
Ja. Ja wel daar, maar hij is wel echt leuk, je ziet hem straks wel. Ik ben bijna in Groningen dus ik zie je over een half uurtje ofzo ja?
Okee doedoooeee.
Dooee.

De rust keerde terug, en ieder dacht er het zijne van.
Vijfentwintig is dus vet oud.
Beetje warm leek me, dat mutsje.
En wie heet er nou Joey?

Kriebels en adrenaline

2009-08-12T01:47:00.000-07:00

Ik zocht en ik klikte. Ik klikte en vergeleek. Klikte door en opeens kwam er €10,- bij. 'Nou, vooruit dan maar' dacht ik. En toen nog eens €15,-. Administratiekosten, belasting. Annuleringsverzekering. Het had me een zomer werken gekost, wandelingetjes met bejaarden, oude billen wassen en Tafeltje Dekje maaltijden eten.

Maar dan heb je ook wat.

Ik klikte door, zei van ja ik ga akkoord en koos iDeal. Nog een enkele klik en ik was rond. Een klein fortuin lichter en een adembenemend vooruitzicht rijker.

Check dit:

En waar kijken jullie naar, beste mensen?
Jullie zien zomer in december. Het wordt de jaarwisseling in Buenos Aires, om precies te zijn.

En is dat alles? Nee!
Want kijk:

Patagonië!
Vandaar die kriebels dus.
En adrenaline! Oeh!

UIT in Utrecht

2009-08-12T00:21:00.000-07:00

De polsbandjes zijn blauw dit jaar. Hòrdes nuldejaars. Aspiranten, feuten, zo je wilt. Ze slenteren in groepjes van zeven of acht. Volgzaam achter twee rode polo's - de mentoren die hen inwijden in De stad en Het Studentenleven.

Het is een even aandoenlijk als jaloersmakend aanblik. Jonge, dunne grietjes. Slungelige jongens. Vers van school, nog een beetje schichtig. Maar ook verwachtingsvol. Alles ligt nog open, ze hebben nog niets gemist. Onbeschreven blaadjes.

Studentenverenigingen pakken uit. Het corps stuurt vette beats het Janskerkhof op en reikt daarmee tot aan de Schouwburg, waar Unitas wederom haar reuzenrad heeft opgetogen. Ieder jaar opnieuw. De nieuwen weten het nog niet. Trotse studenten, al laten ze het nauwelijks merken. Nonchalante onverschilligheid, het is de slinkse wijze waarop er gepronkt wordt. Ons kent ons. Iedereen is brak. Hangt buiten onderuit gezakt op banken. De nuldejaars nog even niet.

En toch vindt er ook kruisbestuiving plaats. Een meisje bij haar mentor achterop de fiets. Met een gelukzalige blos op de wangen, in een veel te grote capuchontrui. Van hem. Want het was kouder dan verwacht. Een beetje verliefd kijkt ze naar de vette mat van de jongen. De fiets rammelt en de jongen fietst - ondanks de kou, in korte broek en slippers van Heineken.

En ieder jaar lijken ze jonger, is het langer geleden dat ík. Ik weet nog hoe ik. In mijn jaar was het vólop zomer. Vier volle dagen volle zon. 2003 was mijn jaar. Alles lag nog open. De bandjes waren oranje.

De Parade

2009-07-25T14:27:00.000-07:00

Zeer de moeite waard, alleen al om gezellige versnaperingen in de zon en later onder verlichte bomen. Roti zonder mes en vork, met als toetje een ijsje en Wieckse Wittes (waren tevens voorafje). De plastic glazen zijn vergeven.

Wat zagen wij dit jaar?

John Buijsman in Broekneus, een voorstelling over JanPietJoris Vanderneuk die 'm niet omhoog krijgt.
(Moet ik hier serieus op ingaan?)
De meningen waren verdeeld: Leuk. Mwah. Wel geinig. Plus een radicaler standpunt dat tot een discussie leidde over de negatieve gevolgen van een overvloed aan platvloerse obsceniteiten, in de-maatschappij-van-tegenwoordig. Ik hield me nadrukkelijk afzijdig.

Ik nam nog een slok en dacht aan John Buijsman. Wat stoorde me nou zo aan hem? Het was dit: hij speelde niet de hoofdrol, maar koketteerde ermee. Ik verdacht hem ervan dat hij zichzelf op die hoofdrol en zijn zelf ontworpen decor aftrok. Scabreuze smeerpijp.

Een beetje typisch: een handjevol publiek dat steevast tegen de stroom in lacht. Niet met de gewone mensen mee, vlak na een grap - maar tussendoor. Omdat ze een neus voor sterk theater hebben: ze doorzien onderliggende lagen en geen detail ontgaat ze. Ze klappen ook als langste door. Typisch. Fijn om je samen met vrienden een beetje aan te ergeren.

En verder zag ik nog een jongen en een meisje, vermoedelijk op een mislukte date. Zij zag er mooi en hip en een klein beetje alternatief uit met haar Peruaans/ Mexicaans gekleurde tas. Hij was lang en een beetje klungelig. Droeg een bril. Hield zijn jas aan. Ze kwamen wat later binnen, er waren weinig zitplaatsen meer. Zonder overleg koos het meisje een plaats aan de zijkant op de trap naast de tribune. Naast haar zat het al vol. De jongen bleef nog een tijdje achter haar staan, je zag hem twijfelen. Wat moest hij doen? En terwijl de voorstelling begon en het meisje keek naar Don Juan (ow dear), nam de jongen dan toch maar plaats achter haar. In plaats van naast haar. En toen hij zijn schoudertas over zijn hoofd afdeed, trok hij daarbij per ongeluk de bril van zijn neus. Een hartverscheurend aanblik.

Dertigers

2009-06-24T04:31:00.000-07:00

Er stond een bakfiets voor de winkel. Ik checkte mijn outfit, keek naar beneden. Mwah. Kon wel. Rood gelakte teennagels maakten een hoop goed. Ik vergaf mezelf de behoefte me te conformeren en stapte naar binnen. Uitverkoop!

Ik werd vrolijk verwelkomd door een dame van midden dertig, in een zomerse kanariegele jurk. Daarna liet ze mij met rust, en hielp ze een andere mid dertiger. Was haar bakfiets zeker.

De kledingrekken afwandelend, schoof ik hier en daar wat hangers opzij. Pakte er af en toe wat uit. Draaide het om, bekeek het kritisch. Alsof ik wist wat ik zocht. Checkte en passant de prijskaartjes. Zo onopvallend mogelijk. Ik zag mijn bloemetjesjurk in de uitverkoop voor E79,75. Precies dezelfde jurk had ik in december bij de Bijenkorf in de uitverkoop gekocht voor E59,95. Ha! Dat je het even weet. Jammer dat ik hem nu niet aanhad.

Verder luisterde ik de vrouwen af. 'Éven aan je zitten hoor!' jubelde de verkoopster naar de klant, die in precies dezelfde gele jurk het pashokje uitkwam. De verkoopster trok aan de achterkant de jurk bij de rug omhoog. 'Kijk, doe ik even zo, anders zie je je BH bandje.' 'Oo, prima' zong de klant terug. Ze hadden het gezellig.

Ze kabbelden voort, terwijl ik aan de andere kant van de winkel verder draalde. Ze babbelden over huidkleurige broekjes onder de jurk, een lekker bruin kleurtje (en dit was nog maar het begin van de zomer!). Straks lekker in die jurk op het terras, lekker rosétje-onee-dat-mag-niet-meer-hè-proseccootje, ja en dan rook ik er ook nog sigaretjes bij, dat zou ik echt missen hoor, ik heb vriendinnen die nu zwanger zijn en dus geen sigaretjes [blablablabla].

Ik bedankte vriendelijk en liep zonder aankoop weer naar buiten. Ik ademde de zon in, sloot mijn ogen en dacht aan mijn kraakverse prachtige neefje. Fijn dat ze me mijn gang had laten gaan.

Maru van Mugumogu

2009-06-17T00:51:00.000-07:00

Klotsende oksels en zweet in de bilnaad

2009-06-06T08:46:00.000-07:00

Djiezis wat zag ik hier tegenop.
Ik moest in mijn recht gaan staan en me niet laten afschepen. Stellig blijven en niet weggaan voor ik had wat ik wilde: A) geld terug of B) een gerepareerde of nieuwe ketting. Assertief was het toverwoord, sterk zijn en scherp gebekt.

Het werd gesteggel met knikkende knieën, zweten en stotteren, blozen en trillen. Hij was boos, verhief zijn stem en argumenteerde met drogredenen. Ik was als een bang vogeltje. 'Volhouden!' beval ik mijzelf in gedachten. Ik stamelde van 'ja, maar' en 'maar ik vind eigenlijk' en 'mag ik even uitpra-?' Zwabberig. Als Mariëtte Hamer tegen Geert Wilders.

Dit vergde een andere aanpak. De moed uit mijn schoenen weer bij elkaar rapend, gooide ik het over een andere boeg en zei, zo stevig als ik kon: 'maar ik ga niet eerder weg, voordat het geregeld is.' 'Nou prima', beet hij mij toe: 'blijf je hier de héle dag gezèllig zitten!' Daar stond ik. Een droge mond vol met tanden, rilling over de rug.

Maar toen gebeurde het. Goodwill kweken, daar ging het om! Subtiele vleierij, plus een beetje pappen en nathouden - dat kon ik wel. Ik sprak mijn vertrouwen uit in zijn beste bedoelingen, pruilde nog eens hoe blij ik met die mooie ketting was geweest en hòp! - daar zat hij. In mijn broekzak!

Het werd niet eens een compromis, ik kreeg wat ik wilde. Volgende week haal ik mijn gerepareerde ketting op. Nog bevend als een riet, maar trots en voldaan stapte ik de zon weer in. Neus in de lucht, op naar Plato. Beloning!

(Heeft iemand de nieuwe Patrick Watson al beluisterd? Oeh!)

Yeeaah

2009-06-03T08:46:00.000-07:00

Tijd voor actie. Zooi in mijn kamer, honger in de maag en slaap in de kop. Ik gaf mijzelf een figuurlijke schop onder de kont. Daar moest een muziekje onder!

Het werd Little Green Bag. Doet het altijd goed. Onbeschaamd meedoen met George Baker's geile, schorre 'yeaaahhh'. Beelden van Michael Madsen die vrolijk een oor afsnijdt, worden sinds kort steevast vergezeld met die van J., die ook de ‘Yeaaah’ goed beheerst. Als juf van groep 3, buiksprekend met een roze handpop vogel (zoiets ongeveer) in haar hand.

Ik wou dat ik zo’n juf had. Laatst vertelde ze dat ze een tekening had gekregen van Sterre (of Anne-Sophie, Lola of Vlinder), waarop stond: ‘Juf ik hou van jou. Gr. Sterre.’

Dat kan niet mooier toch?

Beste vriend

2009-05-26T01:30:00.000-07:00

Mijn gedeelde beste vriend (ik heb er twee) praat over vrouwen als ‘wijven’. Altijd. Soms laat hij boeren in mijn bijzijn, maar nooit scheten. Hij huilt bij Memories. Geen tranen met tuiten en hartstochtelijke uithalen, wel hartverwarmende waterige ogen.

We maakten een wandelingetje en praatten over de liefde en het gebrek daaraan. En waar dat dan aan lag. We kwamen er niet helemaal uit. Over de merkwaardige onrust die je voelt bij het weerzien van een ex. Dat je altijd nog je best doet om te bewijzen dat het goed gaat. Uitstekend zelfs. En dat je ervan baalt als je bij het weerzien niet en passant je beste spijkerbroek draagt. Die je dan zogenaamd toevallig aan had, nonchalant met gympen. Terwijl je heus wel wist dat je kont daar goed in uitkomt. En je ex die gympen mooi vond.

Het werd een mooie wandeling. Ongehinderd door tijd of regen, raakten we in een prettig vacuüm van onze eigen wereld. Schemer werd donker. Straatlantaarns sprongen aan, waardoor de regen zichtbaar werd. We praatten en lachten, keken naar binnen bij verlichte huizen. Het deed me denken aan een stukje van Martin Bril. Als vanzelf keerden we huiswaarts, na we wisten niet hoelang. Alles klopte, het was gezellig.

Morilles

2009-05-22T07:20:00.000-07:00

Ik kocht een vleestomaat bij de groenteman.
Dat heb je als je single bent en kookt voor slechts jezelf: één vleestomaat volstaat. Ik knoopte er maar een gesprekje bij aan, om ervoor te waken dat het echt wat triest werd allemaal.

Mijn oog viel op een pot met grijze dingen. 'Morilles' - las ik op het etiket. Dat bood mogelijkheden.
Het ging ongeveer zo:

'Wat zijn dat eigenlijk, [Moriejus] - ik gokte op een Franse uitspraak, want meestal pakt dat wel goed uit. (Behalve bij het Friese Joure. Dat is dus gewoon Joure en niet Zjoere. Maar goed.)
'Sjampinjons! Gedroogd!' verduidelijkte de groenteman kort maar krachtig.
'Aha! En hoe eet je die dan?'
'Ja, eh - je moet ze even wèllen hè, dan worden ze groot.'
'Jaja oké' zei ik 'maar dán, eet je ze dan door de pasta ofzo? Waar zijn ze lekker bij?'
Hier was de groenteman niet op berekend. Hij noemde opnieuw het wellen (jajaja dat weten we nu wel. Wellen.) Ondertussen zocht hij wat onzeker de blik van zijn collega. Ik volgde zijn voorbeeld. Al onze hoop was op hem gevestigd.

Het was even stil.

'Ja eeeh, voor door gerechten.' was toen het beste dat hij ons kon geven.
'Jezus nog aan toe' dacht ik. 'Gerechten. WTF.'

Maar ik zei 'jaja. oké.' - en rekende de tomaat af.

Het naderen van bijltjesdag

2009-05-13T01:56:00.000-07:00

'ZO. Dit wordt een kèi-hard jaar voor jullie!' - bulderde mijn aardrijkskundedocent bij aanvang van het schooljaar in 1996. Om zijn statement kracht bij te zetten, kwakte hij twee dikke leerboeken met een flinke dreun op zijn bureau. Ik weet nog precies waar ik zat en wat hij aanhad. Hij droeg een rood overhemd, met een treurig zwart suède giletje, als ware het de outfit van een linedancer, of viroloog - kan ook.

In ieder geval iemand die je niet àl te serieus moet nemen, zou je zeggen. Of verkijk ik me op de linedancers? Hoe dan ook, ik was een snotneus en zijn statement sloeg in als een bom. 'Oh. My. God.' dacht ik. Nu gaan we het krijgen. Het Uur van de Waarheid. To Be Or Not To Be op een soort van bijltjesdag aan het einde van het jaar. Not to be, vreesde ik. Ik zou kèi-hard door de mand vallen en wist zeker dat ik hier niet hoorde, in deze klas. Dit kon ik niet, alles ging héél moeilijk worden!

Natuurlijk ging alles met twee vingers in de neus.

Oké, niet helemaal. Er moest ook wel wat gebeuren. Duitse rijtjes moest je stampen en over wiskundesommen moest je nadenken. Voor geschiedenis zat je weleens tot diep in de nacht te leren. Maar dat kwam dan weer doordat je veel te lang druk was met de Fancy lezen, Heartbreak High kijken, nagels lakken en eindeloos bellen met vriendinnen. Wat dat betreft is er in al die jaren weinig veranderd.

En dat er uberhaupt niet veel verandert, bleek van de week op mijn stage - waarvan het einde langzaam aan in zicht komt. Een collega kwam mijn kamer binnenwandelen. 'En, ben je druk aan het solliciteren?' - toonde hij vriendelijk interesse. Maar hij droeg een rood overhemd (zonder het giletje) en als vanzelf zat ik weer vooraan in de klas, bang voor wat komen gaat. 'Oh. My. God.' dacht ik. Daar ging ik weer.

5 jaar getrouwd

2009-05-01T10:56:00.000-07:00

R. tegen A.: 'Draag je die trui zo? Ik weet niet, ik vind je altijd net een schildpad als je niks onder die trui aan hebt. Met die ronde hoge hals. Het is mooier met iets eronder.'

A. kust R. 'Vroeger vond je me leuker met niets eronder.'
'Ja schat, dat was vroeger', lacht R.

40 jaar huwelijk

2009-05-01T10:40:00.000-07:00

In de trein van Utrecht naar Groningen, ter hoogte van Meppel:

'Ik heb wel zin om zo nog even te winkelen in Assen. Kun jij wel even gaan slapen als je geen zin hebt.'
(...)
'Hm?'
'Shoppen in Assen. Heb je zeker geen zin in.'
'Hm.'

(...)

'Trek je nou je jas aan? Zijn we er al dan?'
'Ja. Zo.'
'Ik heb niks gehoord, hebben ze Assen al omgeroepen? Reageer je daarop?
[Diepe zucht]
'Nee, Wim. Ik reageer púúr op mijn gevóel.'

Koninginnedag

2009-05-01T09:20:00.000-07:00

Het begon zoals altijd: uitslapen, rustig ontbijten, drie keer omkleden. Nog even ruiken aan de kleren van gisteren, maar nee dat kon dus echt niet nog een dag. Dan maar geen oranje.

Eenmaal terug in de stad, waren daar weer de oranje Leeuwenhosen, boa's, pruiken en zonnebrillen. Drukte op de knooppunten: Neude, Wed, Dom, Ledig Erf. Meutes mensen die Het Beleefden. Lallende jongens met vette matten. Dunne tienermeisjes die, nog net te nuchter wat onzeker dansten. Of keihard meezongen op nog hardere muziek, daarbij steeds elkaars goedkeuring zoekend.

Na wat geworstel tussen de lijven door, bood het Ledig Erf dat wat we zochten. Het was er druk, maar net niet te. Naald&Kraak prettig aanwezig, maar net niet te. Vrienden een beetje aangeschoten, maar niet irritant straalbezopen. Het bleef wat tam. We schreven het toe aan het drama in Apeldoorn. Eerlijk gezegd was het perfect, de warme zon, het koude bier en niet dat hysterische. Tijd vloog.

De roes was kort dit jaar. Rond achten stroomde de stad weer leeg. De straten bezaaid met platic glazen en kartonnen biertreetjes. Nog een enkele dronken student wankelend plassend in een tijdelijke openlucht-Dixie. De zon zakte en de rust keerde terug. Wel prima dat het weer voorbij was, al had het ook iets weemoedigs.

Nieuw leven

2009-04-30T01:31:00.000-07:00

'Het is begonnen, wij gaan naar het ziekenhuis' - smste oma om 5.34 uur. Er volgden telefoontjes en smsjes: 'Wij zijn er al, welke trein neem jij?'

Onderweg naar het station was ze al geboren.
'54 centimeter en négen pond!' riep opa trots aan de telefoon.
'Wauw! Is dat zwaar?'
'Ja, ze is flink hoor!'

Drie uur en twee balies verder volgden eindelijk de laatste meters. Een nìchtje! Ik kneep nog even in mijn arm. Eenmaal de laatste hoek om verzachtte mijn pas, want wat stampten deze laarzen hard.

Eerst zag ik hem. Daar kwamen de tranen al. Een stevige knuffel. Dikke zoen voor mama, met de kleine in haar armen. Zachtjes aaien over perzikzachte bolle wangetjes. 'Wil je haar even vasthouden?'

We aten tompoucen en praatten zachtjes. 'Moet je die nágeltjes zien.' Wat een sterke, lieve moeder. En wat een wolk van een kind. Ze is pràchtig!

Zaterdag

2009-04-25T08:37:00.000-07:00

Eén van de laatste stukjes die ik las van Martin Bril, ging over de kunst van het genieten van de zaterdag en het veroveren van een plekje op het terras. Vandaag vond ik er één, in de schaduw weliswaar. Ik dacht dus aan Martin Bril, toen ik neerstreek met mijn krant tussen het geroezemoes – maar voor het eerst las ik zijn column niet meer. Ik was er eerder deze week al steeds een beetje treurig van.

Maar eerlijk gezegd was ik ook weer niet zó droevig, dat ik er maar aan bleef denken. Dat had ik alleen tijdens en vlak na de speciale uitzending van DWDD. Toen moest ik ook echt even huilen. Net als Jan Mulder en Bart Chabot. En als we Joost Zwagerman moeten geloven, huilde de rotonde in Hoogeveen ook mee.

Ik bleef er dus niet in hangen, in dat treurige. In plaats daarvan, was ik vanmiddag meer met mezelf bezig – op dat terras met die krant. Ik was zelfs zó over mezelf aan het nadenken, dat ik me bijna niet meer op de krant kon concentreren. Ik kon alleen maar denken van 'wat te gek dat ik dit doe, zo in mijn eentje.'

Toen kwam er een oude man. Hij nam naast mij plaats, een stoel tussen ons in. Even later vroeg hij of hij ook een katern mocht lenen. We zwegen weer en lazen. Ik dronk inmiddels thee en hij dronk koffie.

‘Wat studeer je?’ vroeg hij na een minuut of twintig. Later bleek het zijn enige vraag te zijn geweest. Hij vertelde en vertelde en vertelde. Gelukkig waren het mooie verhalen, hoewel er af en toe geen touw aan vast te knopen was. Een gepensioneerde psychiater, die zichzelf als arrogant en bekakt omschreef, veel vloekte, er keurig uitzag. Zijn manier van praten deed denken aan het polygoon journaal, los van het vloeken dan.

Na nog eens een half uur en twee kopjes thee en koffie later, vertrok hij weer. ‘Je bent de eerste tegen wie ik in drie maanden weer praat’ – zei hij. ‘Ik kom hier altijd om alleen te zitten, meestal aan een tafeltje in de hoek. Maar je straalde iets opens en uitnodigends uit.’ Ik was gevleid.

Hij vroeg of ik om tactische redenen nog een minuut of vijf wilde blijven zitten, want wat zouden anders de mensen denken. Hij verdween de hoek om en ik begon aan de Volkskrant Magazine. Wat een prachtig leven zo, zelfs zonder de column van Martin Bril.

Tweede rangs

2009-04-19T03:02:00.000-07:00

Ze zei: 'Herken je dat?'
Een vragende blik.
'Ja, dat het leven je zo verschoten voorkomt', legde ze uit - 'ontdaan van iedere glans?'
'Een beetje zoals na zestien wasbeurten zonder Dreft?'
'Já! Ja, zo!' en ze voelde denk ik dat het veilig was, dus het hek was van de dam. Daar ging ze:

'Dat anderen je inhalen! Een rijker, mooier, beter, spannender leven leiden dan jij. Alsof jouw leven een slechte B-versie is van dat van anderen. Een slap aftreksel, zoals studentenverenigingen dat zijn van het traditionele studentencorps. Zoals Utrecht het wereldse en de sex-appeal mist, die Amsterdam zo kenmerkt.'

Even zwegen ze.
Het bleek de stilte voor een kleine storm, want ze vervolgde:

'Dat alles wat je doet opeens zo doorsnee is. Dat je opeens inziet dat al je kleren echt geen mooie basics zijn, maar gewoon saai en en suf en kleurloos! Dat iedereen om je heen een huis heeft en jij nog in een studentenkamer woont. Je kent de yuppen, maar bent er geen. Dat je vrienden je hun updates geven over het laatste weekend: een uit de hand gelopen vrijdagmiddagborrel, een dronken 'wil-je-terug-sms' van (nooit áán!) een ex, boottochtjes met vrienden, en dat je het al benauwd krijgt, omdat het zometeen jouw beurt is om er tegenop te bieden en het enige wat je meemaakte een bezoek aan Intratuin was, voor een nieuwe pot op je balkon. En dat je de rest van de dag aan je kont hebt gekrabt en opnieuw verzuimde de prullenbak te legen, ook al kwamen er steeds meer vliegjes uit.'

Het was weer even stil.
En toen:

'Neuh.'
'Dat heb ik nooit zo.'
'Moet je soms ongesteld worden?'

Column Primeur!

2009-04-08T02:51:00.000-07:00

Mijn yoga-irritaties verschenen eerder al als blogje op dit weblog, maar hier wilden ze het wel een column noemen. Leuk hè?

Beetje ongemakkelijk

2009-04-07T14:33:00.000-07:00

OK. Ken je die scène uit Sex and the City waarin Carrie een scheetje laat bij Big in bed? Nee? Kijk hier dan eerst even. (Ghehe)

Goed, dan weten we nu zeg maar what kinda fart we're talkin'.
Zo'n scheetje dus, liet iemand (niet ik!) zich in de yogales vandaag ontglippen, middenin een oorverdovende stilte-oefening.

Haha. En toen?

Nou, níemand reageerde er dus op (ik ook niet!)! Geen gegniffel, of een fluisterend 'oeps, pardon'. Ook na de oefening zei niemand iets als 'haha, was jij dat?'

Dat is eigenlijk best raar. Toch?

Het monster van Loch Ness

2009-04-06T10:21:00.000-07:00

Het is dus altijd een beetje tricky om kinderen op leeftijd te schatten, maar ik denk dat ze een jaar of zes waren. Ze renden achter elkaar aan in het park.
De één riep over zijn schouder naar achteren 'We moeten rennen voor het gevaar!'
De ander versnelde zijn pas en riep terug: 'Jáá!' en daarna: 'wèlk gevaar?'
'Het monster van Loch Ness!'
'Wie is dat?'
'Je móeder!'

Sylvia Witteman for president

2009-04-03T15:14:00.000-07:00

Ongelofelijk, wat kan die vrouw schrijven. Check dit:

'Febo heeft ten onrechte gemeend tussen al die vertrouwde, feestelijk gebronsde paneerprostitutie nu ook een vegetarische kroket achter de raampjes te moeten plaatsen. Een 'Vitaaltje' heet het geelbleke onding, en het smaakt tamelijk precies naar een mengsel van gestolde Brinta en Cup-a-soup champignon.'

Ik bedoel maar.

Hoe ik schitterde van afwezigheid

2009-03-26T15:11:00.000-07:00

Misschien was het meegevallen als ik had geprobeerd er via Den Haag te komen, in plaats van via Rotterdam. Of als ik eerder een taxi had gebeld. Of als ik de buschauffeur van een streekbus in Breukelen bereid had gevonden om met 360 km/u over de vluchtstrook naar het centrum van Delft te vliegen.

Vandaag was een Belangrijke Dag. Ik was ontroerd en vereerd dat ik gevraagd was getuige te zijn. De dag begon voorspoedig. Ik werd 5 minuten voor de wekker wakker, had voldoende tijd voor een yoga zonnegroet. Ik nam zelfs een bus eerder naar Utrecht Centraal, waar ik niet voor hoefde te rennen. Had alles bij me. Tijd zat voor het kopen van een bos tulpen en een broodje bij AH to go. Ik zag er goed uit.

De trein naar Rotterdam ging via Breukelen zag ik, maar het gaf niet. Ik had ruimschoots extra tijd ingepland. In de sprinter nam ik nog wat studiemateriaal door. De tijd vloog, en voor ik het wist was ik in Breukelen. Wat een deprimerend tochtstation! Gelukkig hoefde ik hier alleen maar even over te stappen.

Er kwam een trein richting Amsterdam, er volgde een trein terug naar Utrecht. Het was 8.35 uur. Om klokslag 10 uur werd in verwacht in het Delfts stadhuis.

Ik werd een beetje zenuwachtig.

Tegen de gure wind in, baande ik mij een weg naar de conducteur aan de andere kant van het perron. ‘Hoe kom ik zo snel mogelijk in Delft?’ vroeg ik. ‘In Delft!?’ riep de conducteur en zijn ogen werden groot als schoteltjes. Daarop kwam de palmtop tevoorschijn. De conducteur tikte wat op het schermpje en nog wat en nog wat. Het duurde en het duurde. Ik hield vast aan mijn laatste hoop, maar was bang voor wat komen zou. Na nog wat tikken op het schermpje, vertelde hij dat het had nog net gekund als ik de trein naar Amsterdam had gepakt. Ik keek achter me en zag aan de horizon nog net een stukje trein.

De paniek sloeg toe. Na het inschakelen van wat telefonische hulplijnen (ouderlijk advies, 0900 9292, 1888, stichting Korrelatie) besloot ik tot een taxi. Geld speelde allang geen rol meer. ‘Hallo, ik wil zo snel mogelijk met de taxi vanaf Breukelen naar Delft.’ Mijn stem trilde. De ENIGE taxichauffeur van Breukelen klonk buitensporig joviaal en riep ‘Haha! Ik werk vandaag niet! Normaal elke dag, maar mijn auto staat bij de dealer, ghehe!’ Ik kreeg het spaans benauwd en piepte van ja maar dat is helemaal niet grappig, waarna een onbeheersbare huilbui zich van mij meester maakte, waarop de taxichauffeur ophing.

Een taxibedrijf uit Nieuwegein kon mij evenmin op tijd ter plaatse brengen.
Met lood in mijn schoenen belde ik mijn broer. Hij was heel lief en ik kreeg heel veel knuffels en over een jaar of 10 mocht ik het weer doen, wanneer ze gaan trouwen. Het was maar een geregistreerd partnerschap. Met drie getuigen kon het ook. En nog meer knuffels.

Maar ik kon alleen maar héél hard huilen.

Ik luchtte mijn hart bij de buschauffeur, onderweg naar Woerden. Hij zweeg en knikte. Terwijl mijn broer en mijn schoonzus (want dat is het nu dus écht soort van) om 10.00 hun samenzijn officieel maakten, stond ik stil in bloody Bodegraven. Ik dacht aan hoe ze daar zouden staan en hoe er een lege stoel zou zijn. Hoe ik in de toekomst altijd de tante zou zijn die er niet bij was toen pappa en mamma. Verbeten beet ik in mijn Milkbreak. Waardeloos troostvoer.

Om 11.20 kwam ik aan in Delft. Ik liep naar hun huis. Het huilen was eindelijk gestopt. Even was ik bang dat ik al was uitgehuild en dat ze niet meer zouden zien hoe erg ik het vond.

Maar toen de deur open zwaaide en hij mij zo warm ontving en stevig vasthield, begroef ik mijn hoofd in zijn schouder. Ik jankte Goddomme tranen met tuiten. Maar wat fijn dat ik er was. Eindelijk.

Pijnlijk

2009-02-23T02:16:00.000-08:00

En opeens wist ik weer hoe lullig het is als je als puber verkeerd wordt ingeschat. Voor beide partijen.

Ik herinnerde me een vriend van mijn grote broer, vroeger - die uit beleefdheid een klein gesprekje met mij aan ging: 'en Floor, ga je nou na de zomer naar de middelbare school?' 'Nee, dan ga ik naar de 3e.' Waarop ons beiden de moed in de schoenen zakte.

Of de schaamte die ik voelde voor mijn afkeuring, toen mijn moeder eens aankwam met concertkaartjes voor Krezip. Lief gebaar, maar Krezip was zó twee weken geleden!

Het kwam allemaal weer boven, toen ik een klein jongetje bij Albert Heijn (met een veel te grote leren jas) vroeg of hij ook voetbalplaatjes spaarde. Ik zag een mix van medelijden en krenking in zijn ogen, toen hij 'nee hoor' terug zei (en 'AS IF' er achteraan dacht). Kwellend is het woord.

Kamerplant en Valentijn

2009-02-18T14:07:00.000-08:00

Ik schudde zonet aan mijn palmboomplant en er vielen minstens 18 gele sprieten uit. In een poging de wortels onderaan de stam verder de aarde in te duwen, trok ik het velletje van de stam kapot. Er kwam een groene pasta onderuit, die rook naar vis. Begin van het einde, vrees ik.

Trouwens, wéér geen bloody Valentijnskaart dit jaar. Ik word zo moe van die kleine kriebel, dat sprankje blijde verwachting, dat ik ieder jaar op 14 feb voel als ik de trap afloop naar de brievenbus. Ik had ook niet geweten van wie in Godsnaam, maar dat was nou juist zo leuk geweest.

Wel mooie ingezonden brieven in de Volkskrant bijlage. Ik herinnerde me een jaren oude liefdesbrief en herlas die - om de teleurstelling te boven te komen en mijzelf een boost te geven. Want ik had wel met mezelf te doen zeg, poeh.

Kosten- baten analyse

2009-02-06T10:59:00.000-08:00

Wij wìsten natuurlijk wel dat het geen proper plan was, dat van die kroeg. Maar er was al behoorlijk wat wijn in de man, dus die wijsheid – juist. Gisteren zag ik vrienden die ik lang niet meer gezien had. Ik was een beetje vergeten hoe leuk het met ze was.

We pakten zo – hop, de draad weer op. Ik dacht ‘wat zijn ze toch léuk, deze mensen!’ We dronken en aten en dronken en lachten en dronken en praatten. Over Death cab for cutie en Neil Young, ons werk, de liefde en het gebrek daar aan, over de fokking IND, Six feet under en over hoe uit een band stappen kennelijk net zo kan voelen als het beëindigen van een relatie. Kortom: over ons leven.

W. moest naar het station, dus liepen we samen die kant op. Het was nog net een christelijke tijd. De wijn had mij al wankel gemaakt, al vond ik toen van niet. Opeens had ik glashelder voor ogen hoe belàngrijk het is, plezier te maken in Het Leven. Morgen zou geen topdag worden op de stage, maar wat maakte het uit. Een uur of één, het kon nog net.

En toen kwamen we dus langs een kroeg. Een halfslachtige poging van W. was al voldoende.

Het kostte mij een fatsoenlijke nachtrust, een hele dag om bij te komen, ergernis in de vroege ochtend en mijn linker oorbel (wanneer is dat gebeurd?). En wat leverde het mij op? Een ware comeback van oude vrienden, een dronken en vervolgens katerige sms, naar rook stinkende kleren (toch weer), een lijstje met nog te ontdekken bandjes, een hoop gezelligheid en een kegel van heb ik jou daar.

Kortom: het was het meer dan waard.

Poepen op het werk

2009-01-24T05:24:00.000-08:00

Het is natuurlijk onvermijdelijk. De happy few onder ons die gezegend zijn met een soepele stoelgang, kunnen het ’s ochtends nog wel even uitzingen. Zij gaan van te voren nog gauw even thuis en kunnen er dan wel een paar uur tegenaan. Maar ook voor hen geldt: zodra de lunch is ingedaald, is er geen ontkomen aan. Dat red je niet tot 17.00!

Je hebt van die mensen, die interesseert het geen zak. Onder het motto ‘de koningin poept ook’ strijken zij zorgeloos neer op de pot en laten zij geheel ontspannen alle shit helemaal los. Geen samengeknepen billen uit angst voor tetterscheten, gewoon – hopsakee, lamagaan, laissez faire.

Voor de rest van ons komt het aan op alert zijn, een gedegen voorbereiding en op het juiste moment handelen. Speciaal voor jou, waarde lezer – dat wat je wil weten, maar niet durfde te vragen: de tips en trucs voor poepen op je werk:

1. Let goed op van achter je PC. Houd je kamerdeur zogenaamd vriendelijk en collegiaal open. In werkelijkheid alleen zodat je precies weet wanneer de mensen gaan. Pas als je zeker weet dat iedereen die erheen liep – er inmiddels ook weer weg is, sla je toe. Dit is het moment!

2. Aangekomen bij het toilet check je of alle Wc’s echt vrij zijn. Dit in verband met eventuele geluiden. Als het kan, kies dan altijd de WC het verst bij de uitgang, dit is gevoelsmatig het veiligst.

3. Indien een WC zonder schotel: gooi een flinke dot WC papier onderin de pot, ter voorkoming van het welbekende plonzen. Niet alleen onplezierig aan de billen (nat en koud), maar ook in verband met beschamende geluiden.

4. Na gedane zaken Zo Snel Mogelijk doortrekken (!), zodat je luft niet al te lang blijft hangen. Ondertussen luister je héél goed of iemand anders al op de WC naast je is gaan zitten.

5. Zo ja, dan is er altijd die inschatting: ga je (A) er pas vanaf als de ander weg is, zodat hij/ zij nooit weten dat jij hier zat te stinken? Óf ga je het (B) halen om hier eerder weg te zijn dan je buurman/ -vrouw? Zoals met zoveel dingen: dit hangt af van je persoonlijkheid. Heb je een lange adem en ben je niet claustrofobisch aangelegd: kies optie (A). Ben je meer de avonturier, een beetje living on the edge – kies (B).

6. Jouw stank is als een zorgvuldig te bewaren geheim. Dus heb je je broek omhoog, gulp dicht? Open dan de deur niet langer en verder dan nodig is. Dit vergt wat oefening. Sneak eruit en – hop! Gauw weer dicht.

7. Zet je pokerface op tijdens het handen wassen. Iedereen die nu nog binnenkomt weet strikt genomen nooit zeker of jij hier hebt zitten poepen. Het geluid van één zich opnieuw vullende stortbak is echter wat verraderlijk, dus mochten er meer WC opties zijn, dan kun je voor de zekerheid gauw nog even een andere doortrekken. Dit natuurlijk alléén doen als je nog alleen bent.

8. Negeer iedere gedachte die bij je opkomt als je op de terugweg naar je werkplek collega’s naar het toilet ziet lopen. Groet ze vriendelijk, jij hebt nergens last van! Gewoon een plasje gepleegd, niets aan de hand. Negeer visualisaties van collega’s die kokhalzend bezwijken onder jouw stank.

9. Strijk neer achter je bureau en geef jezelf een schouderklopje (in gedachten dan hè, je deur staat nog open). Het zit er weer op, het is je gelukt! Laat die schouders maar zakken, adem diep in en uit – ontspan.

10. Mocht er onverhoopt iets mis gaan (je weet zeker dat iemand je gehoord heeft of iemand kiest jouw WC na jou), doe te allen tijde alsof je neus bloedt. Niets zo gênant als praten over poepen op het werk.

Grote mensen (voor Neeltje)

2008-12-18T13:14:00.000-08:00

Ik ben dus begonnen met mijn afstudeerstage. Net als de rest van Nederland, heb ik opeens een vijfdaagse werkweek. Drie dagen stage, één dag thuiszorg, één dag scriptie. Het valt me zwaar, mensen. Ik weet dat het een tijdelijke illusie was, die studententijd. En ik was ook wel toe aan het echte leven. Maar toch. Ik mis het shoppen in een lege Hennes op een dinsdagochtend. Of ’s middags Oprah op de bank onder een dekentje.

Aan de andere kant voel ik mij vrouw van de wereld. Net als de grote mensen met carrières, sluit ik om kwart over 5 (carrières met een kleine c dus) aan achter eindeloze kassarijen. Het is de supermarktspits, die ik tot voor kort gewiekst wist te omzeilen. Net als zij heb ik tijdens deze donkere dagen geen energie meer om aan het eind van de dag te koken en leg ik mijn Excellent pizza (want ik doe alsof, met geld speelt geen rol) achter die van hen.

En toch, wat ik al zei – het valt me zwaar. Het zijn niet alleen de lange dagen, het gebrek aan koken en spielerei overdag. Het is ook een nieuwe ontgroening. Zoals je in groep 8 de koning te rijk bent en in de brugklas weer kleuter – zo is de Universiteit langzaam een icoon geworden van onvervalste nostalgie, terwijl ik op mijn stage aan het begin van een ontgroening sta.

Dinsdagavond had ik een diner met collega’s, bij één van hen thuis. Een grotemensenhuis met volwassen minimalistische kunst aan de muren, klassieke muziek op de achtergrond. Hoge plafonds, een houten vloer, een vleugel en een openhaard. Metallic taupe op de muren, bedacht door een bevriende architect.

Gesprekken aan tafel gingen over de psychiatrie van 20 jaar geleden en over Damien Hirsts' For the love of God. Iedereen had een mening. Er was afgelopen zondag ook flink cultuur gesnoven trouwens, tijdens de culturele zondag. Eén collega was niet geweest, maar zij begeleidt zondags altijd haar vioolspelende buurmeisje op de vleugel. Kortom: gelegitimeerd. Eén collega bleek van adel, maar daar werd verder niet over gepraat, want kommophee – we zijn volwassen.

Ik luisterde en keek en vroeg mij af of ik over twintig jaar met eenzelfde vanzelfsprekendheid in zo’n huis zou wonen, op dezelfde manier zo deskundig begaan zou zijn met mijn vak en of mijn liefde voor kunst en klassieke muziek zich nog zou ontwikkelen.

Ik was blij dat het morgen woensdag was en ik weer even terug kon fietsen naar mijn vertrouwde faculteit. Het schiet al aardig op met de scriptie.

Gummbahaha /2

2008-11-23T05:40:00.000-08:00

(Indien te klein, klik erop)

Stoere psych in spe

2008-11-22T06:59:00.000-08:00

Ooow mèèèn ik wou dat ík het bedacht had gisteren. Zo treffend zei ze het en zo roerend waren we het met haar eens. Ze vroeg: ‘en weet je waar ik echt helemáál niet goed van word?’ – het ging over psychologen- en vrouwenstokpaardjes – ‘wat ze op mijn stageplaats ook állemaal heel vaak zeggen?’ en ik dacht – nu komt er iets over ‘een stukje onzekerheid’ of zoiets, maar ze overtrof mijn verwachtingen en zei:

‘Het Mag Er Zijn’.

Hierop ontstond een feest der herkenning en antwoordden wij van ‘jaaaaaa!!!!’ en ‘inderdááááád’ en ‘dat kan èècht niet!’ – waarna ik bij mijzelf angstvallig te rade ging of ik mij hier ook niet ooit schuldig aan had gemaakt. Bij die gedachte sprongen mijn nekharen recht overeind en gauw spoelde ik een braakneiging weg met een flinke slok bier. Bier! Dat zal ze leren.

Koffiepauze

2008-11-19T02:55:00.000-08:00

In plaats van de studeerplekken met als enige stilteonderbreking een telefoon op trilstand, koos ik voor de koffiebar van de universiteitsbibliotheek. In de eerste instantie alleen voor een ochtendcappuccino, later besloot ik er te blijven. Artikelen erbij, tekstmarker in de aanslag en hupsakee. Ik vond mijzelf vrij sophisticated. Verbaasde me erover dat het lukte, met deze kakofonie aan stemmen (Amy Winehouse incluis) en het sissen van de koffieautomaat bij het opschuimen en verwarmen van de melk.

De hele dag zat ik er. En de volgende dag opnieuw. Links en rechts van mij was het een komen en gaan van koffie drinkende mensen. Sommigen bleven langer dan anderen.

Links zat een jongen met tegenover zich twee meisjes. ‘Word je dan boos, verdrietig, of …?’ vroeg één van de meisjes hem. Ze zat – net als het andere meisje – op het puntje van haar stoel, voorover gebogen naar de jongen toe. Ik vermoed dat ze ervan genoten met de jongen over Zijn Gevoelens te praten. De jongen mompelde wat. ‘Staat het dan tussen jullie in, of sta je nog wel open voor een gesprek met haar?’ vroeg het andere meisje, terwijl haar ogen hem onderzoekend aankeken. Ze aaide over zijn bovenarm. Het andere meisje volgde haar voorbeeld en aaide zijn andere bovenarm. ‘Ik denk echt dat je trouw moet blijven aan hoe je jezelf voelt’ – zei ze. ‘Ja ik weet niet.’ zei de jongen. Hij zuchtte en dronk een laatste slok van zijn koffie die al op was. Hij trok zijn jas aan. Een beetje teleurgesteld zakten de meisjes weer terug in hun stoel. De jongen vertrok en de meisjes praatten nog wat na over wat de jongen voelde en dat het ook niet makkelijk was, maar dat het goed was voor hem om zich te uiten.

‘Blahblahblah’ dacht ik en keerde terug naar mijn tekst. Hier een daar maakte ik gele strepen en schreef ik wat in de kantlijn. Toen om 17u Amy Winehouse nog een tandje harder ging en de koffieautomaten werden schoongemaakt, vond ik dat het tijd was om te gaan.

Hetty en Harm-Jan /2

2008-11-13T03:49:00.000-08:00

Wat eraan vooraf ging.

Als toeval bestaat, kwam het daardoor dat ik vanmorgen weer aanbelde bij Harm-Jan. Hetty was er ook weer en bij de koffie gebeurde het. Zij ogen twinkelden, Harm-Jan liep weg en ik vermoedde dat hij iets in zijn schild voerde. Ik was nieuwsgierig en vroeg: ‘waar ga jij nou heen, moeten we zonder jou gaan koffie drinken?’ Hij lachte en riep: ‘Nee! Ik ga een artikel pakken. Voor jou! Heb ik zelf geschreven!’ en hij wees naar mij. Ik verheugde me.

Hij kwam terug met twee A4 getypt in Courier New. Voorzien van onderstreepte tussenkopjes – die daardoor het meest in het oog sprongen en als eerste mijn aandacht opeisten. Ik las inleiding, dromen, jaloezie en conclusie. ‘Het is geen vrolijk stuk’, waarschuwde Harm Jan me. Ik begon te lezen en verwonderde mij opnieuw over de intelligentie waarover hij moest beschikken.

Het was geen beklag tegen de zorg, zo begon het – want daar was hij blij mee en daar maakte hij dankbaar gebruik van. Het was een stuk over dromen over een beroep als sportleraar en hoe de werkelijkheid je wekt met het besef dat het er niet in zit. Een stuk over jaloezie die je voelt bij de aanblik van anderen die het wel kunnen en hebben. Over de wens om dood te gaan en het noodzakelijke proces van acceptatie. Over mensen die je niet accepteren als je er ‘zo’ uitziet.

Dit ging over hem en kwam uit zijn hart. Geschreven met een bewustzijn van heb ik jou daar. En des te schrijnender het gevangenschap van de lichamelijke beperking – denk ik dan. (Is dat zo?) Het was te makkelijk om te zeggen ‘kijk eens naar wat je (wel) kan’, want de pijn was zo goed voor te stellen en niet te ontkennen. Toch wezen Hetty en ik hem op zijn schrijftalent. Ik vroeg naar de dromen en hij fantaseerde over een hoogleraarschap en promoveren op de ontwikkeling van een geschikte zwemmethodiek voor kinderen. Hierop schaterlachte hij, héél hard. Het ontroerde mij, want ik wist zeker dat het waar was.

Valse belofte

2008-11-10T02:51:00.000-08:00

Floor, waarom ruim je nou die pindakaaspot niet op?
Omdat ik daar niet aan had gedacht. Ik vind dat trouwens helemaal geen leuke vraag.
Hoezo, ik vraag het toch heel vriendelijk?
Ja, maar je kan er nooit een goed antwoord op geven.
O. Ruim je in het vervolg de pindakaas even achter je op?
Ja, oké.
Jaja. Dat heb je al zo vaak beloofd.

Zen en de kunst van het loslaten

2008-10-22T02:28:00.000-07:00

Al sinds ongeveer een jaar zit ik op yoga. Heerlijk vind ik het.
Iedere week doe ik een keer De Boom, De Kat of de Cobra. Ik heb ook een hele lieve yogajuf, die iedere les herhaalt dat het niet om de perfectie gaat, maar om de oefening. Het is een warm en innemend mens. Tijdens de diepe ontspanning aan het eind van iedere les (liggend onder een dekentje op de yogamat), herinnert ze ons eraan dat we ‘perfect zijn zoals we zijn’. Kortom: een warm bad. Heerlijk!

MAAR.

Nu zit er sinds kort een jongen bij ons in de les. Een jongen op yoga? Jazeker. En daar hebben we er wel eerder één van gehad hoor – dat is geen probleem. Zo hadden we eerder Menno, erg mee gelachen. Jammer dat we die nooit meer zien. Nu hebben we een andere jongen in de les. En daar heb ik nog nooit mee gelachen.

Want weet je wat het is? Die jongen die nu bij ons in de les zit hè, die neemt de yoga zó serieus, dat is NIET normaal. Ik erger me kapot aan hem – laat ik hem Harold noemen. Ik probeer altijd een matje uit te kiezen, waarvandaan ik Harold niet goed kan zien. Want je ergeren tijdens de yoga, dat is natuurlijk niet zo zen. Over zen gesproken. Harold doet verdorie net alsof Hij, Harold, zen heeft uitgevonden!

Weet je wat hij bijvoorbeeld doet? Kijk, na de diepe ontspanning krijgen wij altijd een kopje thee. Noem het zweverig, vind het truttig – ik vind het heerlijk. Met een fleece deken in kleermakerszit de les nabespreken, beetje vrouwengeleuter, koetjes en kalfjes, vul maar in. Harold kletst niet gezellig mee (dat snap ik op zich nog wel), maar in plaats daarvan zit hij áltijd op zijn hielen, rug káársrecht, ogen dicht, héél ‘zelfbewust’ aan zijn thee te nippen. Dat vind ik dus al vet irritant (doe gewoon normaal, denk ik dan), maar het wordt nog erger. Want Margot was laatst iets aan het vertellen over klussen in haar huis en hoe ze dacht dat de vloer niet op tijd af was voordat de keuken kwam, weet ik veel, zoiets. Vanaf het voetstuk waar Harold zichzelf op geplaatst had, zei hij (nog steeds met de ogen dicht, onverstoorbaar aan zijn thee nippend): ‘Hmmmm. Hoor ik daar een gebrek aan zelfvertrouwen?’ Blèèèèèèèèèèèch!!

Echt, het irriteert me mateloos. Ook hoe hij de juf aanvult. Zegt de juf: ‘Okee, centreer jezelf in de berghouding’. Zegt Harold: ‘Oh ja. Tadasana.’ Tadasana is Sanskriet voor berghouding. Dat vind ik dan al irritant. ‘Jáhaaaa.’ Denk ik dan. ‘Applaus hoor, indrukwekkend zeg, dat jij weet wat ‘berghouding’ in het bloody Sanskriet is.

En weet je wat hij later ook deed? Ging die aan het eind van de les een meisje dat net nieuw in de groep zit even haar ‘Tadasana’ corrigeren. ‘Tadasana, weet je wel? Tadasana, de ehm… Tadasana … ehm, Ja Girish (Sankriet voor God), hoe noem je dat? Ehm … oh ja de Berghouding’ – ja. Ja die doe jij dus verkeerd. Kijk, jij doet zo (doet iets met een kromme rug) en hij moet zo (recht zijn rug).’ Dan denk ik dus echt ‘dude. Laat haar met rust! Heeft zij hierom gevraagd? Ben jij soms yogajuf?’ Harold volgt inderdaad de opleiding, vertelde hij er achteraan. Dat wij het even weten.

Je begrijpt, al deze irritatie van mij is niet zo zen en draagt niet echt bij tot ontspanning – terwijl ik dat nou juist zo fijn vind aan yoga. Gelukkig ben ik perfect zoals ik ben en mag ik het streven naar perfectie loslaten. Vraag maar aan mijn juf.

Even een taboe doorbreken

2008-10-19T07:21:00.000-07:00

Dit weekend heb ik heel hard gelachen om een vriendin die bekende dat wanneer zij een stukje uit haar oor pulkt (een zeldzaamheid, zij is heel schoon) – zij dit dan nooit direct weggooit. Het stukje geeft haar voldoening, ze bewaart het altijd een minuut of tien, om er af en toe naar te kijken en te denken ‘Zóóhee. Die is er maar mooi uit. Ha!’

Ik heb bij deze haar vertrouwen beschaamd, maar het dient een hoger doel.

Want zeg eens eerlijk: herken je het?

Parelcitaten /2

2008-10-15T02:52:00.000-07:00

Niet alleen Herman Brusselmans doet iets met mijn kaak- en buikspieren, wederom ook Sylvia Witteman (over absurde alcoholnormen in Amerika):

‘Ben je in Europa pas een triest geval als je blauw aangelopen in de goot antivries ligt te hijsen uit een oude schoen, hier hoorde ik laatst twee moeders kwaadspreken over een gezin waar de vader ‘bijna elke dag wij bij het eten drinkt’.

Fotograaf Erwin Olaf roept zelfs in woorden rake beelden op (over zijn jeugd als buitenbeentje):

‘Dan moest je buitenspelen van je moeder en was iedereen aan het rolschaatsen en ik stond aan de overkant van de stoep aan een hulstblaadje te voelen.’

In VK Magazine, 11-10-2008

Manager van de schoonmaak

2008-10-02T06:20:00.000-07:00

In het verzorgingstehuis bij mij in de buurt, maakte ik vanmorgen de toiletten schoon. Het stonk en het was stom, ik was moe en chagrijnig, baalde van deze suffe bijbaan. Sjaan was buiten roken, dus nou was het ook nog saai. En dan kreeg ik óók nog eens die stomme dweil niet goed om de onderkant heen gevouwen. (Dit is belangrijk voor het verhaal. Zo zag de dweil er ongeveer uit:)

En toen gebeurde het. Een klein, kalend mannetje in een belachelijk pak dat bij zijn schouders veel te ruim zat, stond op een meter of twee bij mij vandaan. Hij aanschouwde mij, zei niets. Ik keek op en probeerde de situatie in te schatten. Hij was te jong om een bewoner te zijn. ‘Goedemorgen meneer’- zei ik beleefd. ‘Staat u te wachten? Kan ik iets voor u doen?’ Toen zei hij dit:

‘Hoe ga je nou zo die dweil gebruiken?’ En daarmee had hij het bij mij gelijk verprutst.
Ik zei ‘dat weet ik ook nog niet precies, maar ik red me wel hoor.’
‘Zal ik even voordoen hoe dat moet?’ – zei het mannetje. (‘NEE, EI! DONDER OP!’ Dacht ik.)
‘Nou nee hoor, dat hoeft niet.’ – en voor dat ik het wist greep hij de stok. ‘Kijk’ zei hij ‘dit materiaal is ervoor gemaakt dat je niet hoeft te bukken om het kunststof oppervlak moeiteloos in de dweil te schuiven.’ Even verbaasde ik mij over zijn lichtelijk pretentieuze woordkeus, maar ik realiseerde mij dat dit volstrekt in lijn was met de keuze van zijn pak.

Ik stond erbij en keek ernaar. Het duurde ongeveer 7 minuten voor hij besloot niet vol te kunnen houden dat het kunststof oppervlak moeiteloos in de dweil schoof. Dit werd bijna grappig. Waar bleef Sjaan? ‘Ja. Ik zie het al’ – oordeelde hij professioneel. ‘Dit zijn van die oude mops, dan heb je dat hè’ en met rechte rug zakte hij door zijn knieën om met de hand de dweil om het kunststof oppervlak te vouwen. Ik zuchtte diep en wenste dat ik kauwgom had om heel verveeld een hele grote bel mee te blazen.

Hij kwam weer overeind, gaf mij de dweil terug en klopte zijn handen af. ‘Zo, jongedame. Alsjeblieft!’ Koppigheidshalve ging het mij te ver hem te bedanken en ik mompelde iets van ‘ja okee.’ Bij wijze van duidelijke communicatie keerde ik hem demonstratief de rug toe, maar het mannetje had een plaat voor zijn kop en vervolgde waar hij mee bezig was. Hij vroeg:

‘Maar hoe gaan wij nu die dweil gebruíken?’ Toen was ik het zat.
‘Nou meneer, ik red me wel hoor. Ik kom hier na vandaag waarschijnlijk niet meer terug en als u het niet erg vind ga ik nu gewoon een eindje dweilen.’
‘Ja, nou, hoe doe je dat dan?’ probeerde hij mij uit te dagen, ‘maak je eerst je dweil nat? En hou je er rekening mee dat het aluminium plaatje bovenop het kunststof aan de rèchter kant zit en niet links zodat het plastic tuutje waar het water uitkomt naar je toe wijst en niet van je af?’
‘Ja. Dat zal ik doen’ antwoordde ik laf om er vanaf te zijn, terwijl mijn hersenen ongewild op volle toeren draaiden - want waarom was het dan belangrijk dat het tuutje naar mij toewees? Gelukkig kon ik mij bedwingen en vroeg ik het niet. De man legde het mij ook niet verder uit en tot mijn opluchting verdween hij zonder gedag te zeggen de hoek om.

Natuurlijk kwam ik hem daarna nog zes keer tegen. Ik zag hoe hij Sjaan – zonder introductie of inleidend praatje - vroeg een stukje gang voor hem te dweilen. Sjaan leek verbaasd, maar was kennelijk wel geïmponeerd door het pak en deed gelaten wat hij haar vroeg. ‘Waarom doe je dat nou zo?’ vroeg hij en zette ondertussen haar rug recht. Vervolgens deed hij zelf een stukje voor, terwijl hij weer die rare vaktaal sprak – over microvezelzwabbers het doorbreken van het spanningsoppervlak. Het was net Jiskefet. Het was inmiddels bijna tijd en ik wilde Sjaan gedag zeggen. Ik kwam erbij staan toen het mannetje ons beiden een schoonmaakdoekje in onze handen duwde. ‘Hoe vouw je die nou op?’ vroeg hij. Ik rolde met mijn ogen, maar Sjaan hield goede moed, gaf mij een knipoog en riep ‘doet mij maar na wijffie!’ Wij vouwden het doekje dubbel en in drieën. Het mannetje was tevreden en bevestigde dat dit efficiency wise inderdaad de beste manier was.

Toen ik later door de schuifdeur naar buiten liep en ondertussen mijn telefoon checkte, zag ik hem vanuit mijn ooghoek wijdbeens een sigaret roken, ondertussen interessant telefonerend. Ik deed net alsof ik hem niet zag en zei hem geen gedag – wat een ongelofelijke lul.

Vonkend hart

2008-09-11T15:41:00.000-07:00

Samengevat is het dit: braakneigingen, ongeloof en kromme tenen.

Ik val van de ene verbazing in de andere, als ik een kwartiertje blijf hangen bij Million Dollar Wedding op RTL 4. Het concept is volgens mij zo: Koppels moeten adhv een korte presentatie in slot Zeist aan een vakjury bewijzen hoe leuk ze zijn. De driekoppige jury beslist of zij leuk genoeg zijn voor een afvalrace naar een geheel gearrangeerde bruiloft op TV. Na een eerste selectie door de jury, beslist de kijker thuis welke koppels door mogen. Walgelijk natuurlijk. Wal-ge-lijk! Even kijken dus.

Indruk van een aantal koppels:

Man en vrouw verkleed als Mickey en Mini Mouse, zingen vals een corny duetje en sluiten het geheel af met een zenuwachtige, stuntelige kus. De jury vindt het niets (en zij kunnen het weten!), dus Mickey en Mini druipen af. Met de staart tussen hun benen struinen ze de buiten de theatrale trap af, alwaar Wendy van Dijk hen met open armen ontvangt. ‘Nou, ik denk Llleuk’ - jammert Mini met een dikke L. en bibberende onderlip, de Mini diadeem met gestippeld strikje in haar hand. ‘Ik heb nog nooit in mn leven gezongen, krijg je dit. Nou, dat doen we dus nooit meer.’ Wendy pruttelt meelevend mee en zevert over ‘je best doen’ en ‘je kwetsbaar opstellen’ (Braak!). De man staat er wat beduusd naast, Mickey’s hoofd op het zijne is hem duidelijk wat te warm geworden. Tot zover Mini en Mickey.

Ook Martin en Henny (vrouw) komen er bekaaid vanaf. Als twee bouwvakkers roken ze van tevoren nog even een sjekkie op de trap. Bij de confrontatie met de jury staan ze als een soort Buurman en Buurman te vertellen wat ze zoal samen doen (biljarten, wielrennen kijken). Ondanks het feit dat Henny en Martin ‘als puzzelstukjes sijn wat in mekaar past’, is de jury niet overtuigd. Ze missen de passie, helaas. Hajetoo Henny en Martin!

Gelukkig heeft een flink aantal stellen meer geluk. Mary Borsato (jurylid, type Patty Brard maar dan blond, likt regelmatig haar opgespoten glossy bovenlip) vindt namelijk bijna alles fantàstisch en origineel, of ‘hééél apart’ (lacht kunstmatig). Alleen Walt Disney karakters doen het niet zo goed, want ook Belle en het Beest moeten het ontgelden. Och Jezus, en dan waren er ongeveer 10 000 stellen verkleed als bejaarden, (‘omdat het huwelijk voor altijd is’) met té-nen-krom-men-de toneelstukjes. Mijn nekharen stonden inmiddels recht overeind en ik voelde: ik moet dit delen. Ik kan dit niet alleen. Dus ik smste J. Zoals verwacht, had J. aan een half woord genoeg: Million Dollar Wedding? Hou op schei uit!

Het moge duidelijk zijn. Ik vind het VERSCHRIKKELIJK.
Aan de andere kant: Niets mooier dan echte liefde natuurlijk. En echte liefde – dat zie je hoor, vraag maar aan Mary B. Bij Prescilla en Roy stráált het ervan af. Ze zijn door! Prescilla voelt het ‘helemaal vonken in me hart.’ Ik vind dit hééél apart en per sms spreek ik met J. af dat we dit volgende week samen gaan kijken. Heerlijk. Ik heb er zin an!

In mineur en zonder gezelschap

2008-08-30T05:57:00.000-07:00

Nu de vakantieperiode eindig blijkt, dient er hier en daar weer flink bijgepraat te worden. Daar keek ik tegen het einde van mijn eigen vakantie erg naar uit. Ik zag mijzelf lekker nazomeren op het terras met al mijn vrienden en vriendinnen. Het zou onbedoeld laat worden en we zouden met zonsopkomst gelukzalig dronken op huis aan rollen. Zoiets.

In plaats daarvan ging het ongeveer zo: Met de vriendin die ik het langst niet had gezien, sprak ik inderdaad af op een terras, maar het was zo koud en bewolkt dat het de kroeg werd. We dronken één glas wijn, want ze moest nog rijden. Ze heeft een nieuwe liefde, en is echt Heel Erg Verliefd (heel mooi om te zien), dus dan weet je het wel. Ik was nog voor het donker thuis.

Met een andere vriendin sprak ik wel ’s avonds af voor een borrel, maar ze viel zowat in slaap – omdat ze de nacht daarvoor een wel heel spannend avontuur beleefde (met twéé mannen!). Ook een derde vriendin turfde er tijdens mijn vakantie een aantal mannen bij. De volgende vriendin kon ik drie keer niet bereiken, maar bij poging vier vertelde ze over de prachtige reis met haar vriend en ze kreeg dit weekend vrienden te logeren. Ze gaan vanavond barbecueën op het strand. Een andere vriendin loopt tegen het einde van haar afstudeerscriptie en daarmee ook op haar tandvlees, zichzelf sociale contacten grotendeels ontzeggend. Ze woont pas samen en gelukkig wordt ze goed verzorgd door haar vriendje.

De vriendin van het avontuur is dit weekend weg. En dan blijkt er nóg een vriendin met een avontuur. Terwijl ik gisteravond een matig programma keek op internet – iets van de VPRO over wat vrouwen van mannen vinden, ondervond zij in de praktijk hoe leuk zij haar nieuw verworven man vond. Hij bleek zó leuk dat hij met haar mee naar huis mocht.

Dan heb ik nog een vriend die met vakantie is en één die ik de afgelopen week al drie keer heb gezien. Ik wil hem niet wéér bellen voor een biertje. Hij mist zijn vriendinnetje. Een andere vriendin haar vriendje gelukkig niet – ze was zo blij hem na hun eerste vakantie apart weer te zien, dat ik hun samenzijn niet wil verstoren.

Moraal van dit verhaal: Te midden van de rijkdom van zoveel leuke vrienden, voel ik mij alleen. Terwijl iedereen om mij heen avonturen beleeft, nieuwe liefdes verwerft of met oude liefdes knus het weekend doorbrengt – besloot ik gisteravond op tijd te gaan slapen. Alleen. Of toch niet helemaal, want vannacht werd ik weer wakker van een muis. Crap!

Puur geluk

2008-08-29T04:13:00.000-07:00

Al sinds een maand of twee verheugde ik mij erop. Ik had ze gezien bij iemand van een kledingzaak en was opslag verliefd. ‘Wat heb jij mooie laarzen aan’, complimenteerde ik haar – ‘waar heb je die gekocht?’.

Ze bleken handgemaakt van een ontwerpersduo, de ene een Japanner en de andere een Nederlander. In Nederland alleen verkrijgbaar in één winkeltje in Amsterdam. Mijn hart maakte een sprongetje, in gedachten gaf ik mijzelf een schouderklopje voor mijn goede smaak en neus voor originaliteit.

Vanaf die dag heb ik gemiddeld 38 keer per week de website van Koos gecheckt en heel ongeduldig gewacht op het salaris van mijn vakantiebaan. Soms hield het mij wakker uit mijn slaap, want wat als ze mijn maat niet meer zouden hebben? Dat nèt de dag voordat ik er kwam, het laatste paar verkocht was. Of dat ze überhaupt mijn maat niet zouden verkopen. Dat als ik zou vragen ‘Heb je deze ook in 42?’ – de verkoopster (die teef) mij zou aankijken met een blik van As If.

Maar toen dacht ik aan the Secret en ik vond dat ik ze best mocht vragen aan het Universum. Ik visualiseerde mijzelf in de laarzen, herfstbladeren lachend en speels de lucht in schoppend, de zon die het geheel een oranje gloed gaf, een Golden Retriever aan mijn zijde. Of nee, geen Golden Retriever – riep ik mijzelf streng tot de orde. Dat zou in deze levensfase wel heel onverantwoord zijn.

Of het echt geholpen heeft weet je natuurlijk nooit zeker. Maar gisteren maakte mijn hart opnieuw sprongetjes, toen ik in de winkel het ene na het andere paar mocht passen - om zo een weloverwogen keuze te maken qua model en kleur. En! Ik. Mocht. Ze. Aanhouden. Dat het eigenlijk te warm was en ik er nog lang geen herfstbladeren mee de lucht in kon zwiepen, deerde mij in het geheel niet.

A bientôt!

2008-08-14T06:59:00.000-07:00

Ik wist niet wat me overkwam, toen ik op een nuchtere maag bijna over mijn nek ging van de stank en haar daar zo zag staan. Overal poep. Vegen op de grond en aan de WC bril, op de washandjes die over de wasbak hingen. En een stuk tussen haar duim en wijsvinger, dat ze tevergeefs probeerde weg te spoelen onder de laffe straal van de kraan. Ze droeg alleen nog haar BH, boven die buitenproportioneel ronde buik. Met ogen die niet van deze wereld leken, keek ze me aan en vroeg als een kind om hulp. Ik kon wel janken. Van radeloosheid, walging, medelijden en weerzin.
Toen wist ik zeker dat het niets voor mij was. Tijd voor het laatste collegejaar. Maar eerst: Pain, vin en zon. Tot later!

Herman Brusselmans over Sophie Hilbrand

2008-08-06T15:57:00.000-07:00

(in Viva 32)

‘Zij is aantrekkelijk, maar moet niet de onaantastbare, vrijgevochten, jonge Nederlandse grachtengordeltrut uithangen.’
- aldus de schrijver die eens de openingszin ‘mag ik in je onderbroek braken?’ uitprobeerde, zonder succes.

Wat ik me afvroeg

2008-08-06T00:19:00.000-07:00

Aan welk deel van je hersenen moet je denken om dat deel van je hersenen te gebruiken waar je aan denkt?

Gezichtsverlies

2008-07-20T17:00:00.000-07:00

Als een vrouw van de wereld loopt zij door Hoog Catharijne.
Haar laarzen klakken lekker hard.

Vlàk voor de pinautomaat stapt ze in een patatje. Later zal ze me voor doen hoe het ging. Het patatje plakt onder haar rechtervoet en vormt een spoor op de tegels terwijl ze naar voren glijdt. Ze wiebelt wat, verliest haar evenwicht en landt lafjes op beide knieën.

Schaamte verhult ze door ergernis en spoedig herstelt ze zich. Niemand aankijkend de neus in de lucht. Femme fatale, daar is ze weer. Met vastberaden passen neemt ze de laatste meters. Alleen de rechter hak klakt niet zo lekker meer, door een restje friet dat hardnekkig blijft kleven.

Later op het perron wacht ze op de trein. Haar eigenaardige val speelt zich keer op keer opnieuw af in haar hoofd. Ze ziet zich van een afstand glijden, giechelt, herbeleeft het wiebelen, voelt haar gegiechel aanzwellen, ziet het patatspoor op de tegels – en lacht uitbundig tot pijn in haar buik. In haar eentje.

‘Echt, je had erbij moeten zijn!’ schatert ze.

Paringsdans

2008-07-19T15:59:00.000-07:00

Het gebeurde tussen de buien door. Vóór de Albert Heijn stond een studentenmeisje in een rood T-shirt. Onder de voorbijgangers wierf ze abonnees voor NRC Next.

Toen er een studentenjongen langsliep, schudde ze haar haar los.
Ze zette haar grootste Bambi ogen op en pruttelde wat. Het werkte. Het abonnement was verkocht en de jongen ook, dat zag iedereen. Zo gemakkelijk gaat dat dus.

Hilarisch!

2008-07-09T15:58:00.000-07:00

Met dank aan T.

Blogmores waar ik mijn buik van vol heb

2008-07-09T08:12:00.000-07:00

Qua inhoud
• Gejubel van huismoeders over de eerste poepluiers, snottebellen en kinderfeestjes van hun kroost.
• Foto’s van katten (behalve deze dan, haha) (en deze) (en deze)
• Zogenaamd intellectueel verantwoorde meningen als ‘humor over minderheidsgroeperingen is leuk, zolang het niet kwetsen om het kwetsen is.’ Of: ‘Als gevolg van globalisering en individualisering, leven we in een maatschappij die aan continue verandering onderhevig is, waarin we steeds minder tijd voor elkaar en onszelf creëren.’ Bla-bla-bla.
• Een overdreven hang naar originaliteit in voorstelrondjes, type ‘ik-ben-Kaat-en-als-midnight-snack-eet-ik-het-liefste-een tosti-kaas/appel/kaneel.' Die ze dan altijd haalt bij kroeg zus en zo in de Jordaan, waar ze op de bakfiets naartoe fietst. Vermoeiend.
• Zogenaamd diepgaande, filosofische wijsheden, als: ‘ergens langs de weg kwam het begrip tot me, dat we geen schapen zijn, maar herders.’ Doe normaal man.

Qua vorm
• ‘(waarover later meer)’. Uitgemolken zinsnede.
• ‘Tsja.’ Na een lange lap tekst en een [Enter]. Onorigineel.
• Smileys in een tekst. Puberaal!
• Het ~~te pas en~~ te onpas woorden doorhalen. Dat weten we nu wel.
• Opsommingsrijtjes. Dodelijk.

Zo. Dat lucht op.

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

2008-07-09T06:17:00.000-07:00

(Milan Kundera)

Gisteren keken huisgenoot S. en ik naar Vinger aan de pols, waarin bijzondere mensen aan het woord komen, die een levensbedreigende klap in hun leven hebben moeten incasseren.
Julia Samuel, oud Veronica presentatrice, vertelde openhartig over Grote Thema’s in haar leven. Allerhande zware kost passeerde de revue: van twee keer kanker en het verliezen van hoop en levensvreugde, tot het hervinden hiervan in de strijd tegen malaria, samen met soulmate David, een Brit met maar één arm en één been (ook al zo iemand met een Geschiedenis). Ik was diep onder de indruk, net als huisgenoot S. Vol stille bewondering volgden wij Julia.
Dat dacht ik tenminste, totdat S. de stilte verbrak en zei: ‘Ik vind toch dat donkere haar mooier staan bij haar gezicht.’

Gangsterquotes

2008-07-03T03:37:00.000-07:00

Omdat je niet je hele leven op de vlucht kan zijn voor een muis in je kamer, reisde ik gisteren terug van Groningen naar Utrecht. Situatieschets: studieboek op schoot, alleen in de vierzit links, twee jongens van een jaar of 16 in de vierzit rechts. De conducteur knipte hun kaartjes, één van hen had een dagkaart. Daarna ging hun gesprek ongeveer zo:

- Wat is dat voor kaart jonge
- Die krijg ik elke dag toch je weet. Kan ik overal mee naartoe. Even naar de JJI*, maar daarna ga ik naar Amsterdam jonge.
- Ja? Vet. Ik heb een vet balkon jonge, ga ik straks lekker chillen. Zie ik zo die prikkeldraad weet je, maar ik doe niks! Gewoon chillen zo, vet relaxed.
- Vet jongeh. Mijn zus zit ook in Amsterdam. Ga ik daarna naartoe, zij is vet slim. Zij studeert daar. Vèt mooie (…)
- Chickies zeker
- Nee jonge! Kankermooie school daar zo. Echt groot gebouw enzo.
- O ja, zitten ze zeker ook allemaal op een kamertje daar zo in dat gebouw.
- Nee man, dat is verderop.
- Vet veel junks daar jonge.
- Junks? Hoezo man.
- (…)
- Wat doet ze dan daar op die school man.
- Ze is kankerslim jonge, ze studeert rechten.
- Rechten? Haha wat wil ze worden dan, politieagent of zo.
- Nee man, Jezus jij weet niks jonge! Rèchter wordt ze!
- O haha kan ze ons mooi vrijspreken haha!
- Ja man, echt wel. Ik zit hier niet lang meer jonge echt niet.

Dan komt Assen en stappen ze uit. De jongen zonder zus in Amsterdam kijkt naar mij, glimlacht en zegt zachtjes ‘doei.’ Ik glimlach terug.

*Justitiële jeugdinrichting

Muis houdt huis

2008-07-03T02:56:00.000-07:00

Volgens mij waren het boeddhisten, die opnieuw een tempel bouwden omdat de eerst gebouwde inmiddels bevolkt werd door zo’n 75.836 ratten. Deze gedachte probeer ik steevast te onderdrukken op het moment dat ik een val of gif plaats, voor de muis die het waagt mijn kamer te betreden.

De val stel ik zo lang mogelijk uit, in de angst dat alleen de staart ertussen komt en de muis in paniek mijn kamer rond gaat sjezen. Dat kan ik er echt niet bij hebben. En hoewel het gif nog sterker dan een val aan mijn geweten knaagt, voorkomt het de pijnlijke confrontatie met een verstijfde muis onder de klem. Om maar te zwijgen over het beeld van het beest op de schotel van de WC, vlak voor het doorspoelen – de bek half open.

De angst is sterker dan de compassie en het schuldgevoel. Met hartkloppingen lig ik in mijn hoogslaper, wanneer ik ’s ochtends wakker wordt van meedogenloos en hardnekkig geknaag aan het aluminiumfolie waarmee ik tevergeefs de gaten in de muur had geprobeerd te dichten. Met het zweet in mijn bilnaad trek ik de deken zover mogelijk over mij heen, vingers in mijn oren. Niet dat dat ontspant.

Om de muis te laten schrikken gooi ik een VIVA over de rand van mijn bed de kamer door. ‘Dat zal hem leren!’, hoop ik dan. Maar daarna hoor ik het snoertje van de lamp waarlangs hij omhoog de stellingkast inklimt. Toch maar weer onder de dekens – mantra’s in mijn hoofd herhalend ‘muizen zijn schattig, ze doen niets’. Niks helpt.

Het is wonderlijk, hoe ik daarna toch nog in slaap val. Pas tegen een uur of acht word ik weer wakker en in de overtuiging dat muizen nachtdieren zijn, kijk ik stoer over de rand van mijn hoogslaper naar beneden. En daar is hij. Blinde paniek, hartkloppingen en klotsoksels. Brutaal en op zijn gemak zit ie op de verwarming, geen kòrrel van het gif gegeten, nog geen meter bij hem vandaan.

Ik heb gepoetst, gestofzuigd, een apparaat geplaatst (à bloody €32,95) die ultrasone geluidstrillingen uitzendt en daarmee het ongedierte op afstand houdt. Ik houd mijn hart vast.

De piemel van Max

2008-06-16T13:46:00.000-07:00

In de sauna zie je relatief veel blote piemels. Dat is logisch en doodnormaal. De sauna vormt bij uitstek het gepaste decor voor blote piemels, al dan niet schuil gaande achter een klein handdoekje om de middel.

Maar blijkbaar kan het maar zo, dat de piemel van Max Westerman dit rotsvaste, doodnormale gegeven opeens doet wankelen. De grens tussen normaal en vreemd blijkt maar weer eens broos en diffuus.

Ik realiseerde mij:

Nog nooit zat er zo weinig ruimte en stof, tussen mij en de piemel van Max Westerman.
Ik kan er ook niks aan doen. Het is zo.

Die piemel zal in de toekomst, op een willekeurig ander tijdstip en een even zo willekeurige andere plaats, waarschijnlijk nooit meer zo weinig verhullend dichtbij zijn.

Het was een meter of drie, een badjas en een handdoekje.
Een stoïcijnse blik.
Zoals verwacht, was hij kleiner dan verwacht.
Max dan hè.
Niet zijn piemel.
Want dat weet ik dus niet, die zat achter die handdoek.
Niet dat ik dat erg vond trouwens.
Want wat boeit mij de piemel van Max Westerman nou.

Fffft!

Over de tuin, het boek en de vogels

2008-06-01T12:48:00.000-07:00

Na de lunch in de tuin van mijn ouders, verplaats ik naar een relaxte laag-bij-de-grond-tuinstoel een paar meter verderop en pak mijn boek*. Het gekwetter van de vogels verdwijnt naar de achtergrond als ik word meegezogen in een prachtig verhaal, waarin Grote Levensthema’s, absurd surrealisme en banale alledaagsheid subliem samensmelten. Tijdens de ingelaste pauzes tussen het tuinieren van mijn ouders door, ben ik weer even gewoon terug in de tuin, hier en nu – de vogels weer op de voorgrond. Ik zet koffie voor hen en thee voor mij, ondertussen toch weer afdwalend naar mijn boek.

De hele dag brengen we buiten door. Ik lezend, zij keutelend. We eten samen pizza en salade, drinken wijn en kletsen wat. Verderop spelen kinderen.

Zodra het goed schemert, knipperen de straatlantaarns aan, net als hier en daar een buitenlamp. Als laatste klinkt de duif, wiens slotakkoord de rust inluidt – als een slaapliedje voor kinderen en vogels. Zijn geruststellende koeren aan het einde van de dag maakt langzaam plaats voor slechts het zachtjes ruisen van de wind. We zien meikevers en vleermuizen, deinende boomtoppen. Gisteren zagen we ook een egeltje. We zijn moe.

De volgende ochtend wekt het opgetogen gekwetter en gefluit mij opnieuw vroeg wakker. Een rode gloed in mijn kamer, van de zon door het rolgordijn. Om de vogels beter te kunnen horen, open ik de deur van mijn kamer naar de tuin. Ik herpak mijn boek en realiseer mij het volmaakte vakantiegevoel, wanneer ik weer terugkruip in bed. Een dikke bromvlieg verkent mijn kamer en vliegt weer terug naar buiten.

In de zon ontbijtend zien we roodborstjes, goudvinken, de buurman met de hond (hij ziet ons ook en net als hij, knikken wij ons hoofd), kool- en pimpelmezen. Soms, als je geluk hebt, zie je ook weleens een eekhoorn, maar vandaag zien we er geen. Na het ontbijt keutelen mijn ouders in de tuin.

Gisteren herhaalt zich, met als verschil dat ik vandaag mijn boek uitlees. En daarmee komt aan het einde van de dag ook een einde aan de roes. Opnieuw hoor ik de duif. Morgen is het maandag.

* Kafka on the Shore – Haruki Murakami

Lacuneuze kennis

2008-05-21T06:58:00.000-07:00

Vaderlandse geschiedenis, of gewoon geschiedenis, of eigenlijk gewoon alle algemeen veronderstelde kennis – het komt mij vaak zo vreemd voor. Ik ken het eerste couplet van het Wilhelmus niet uit mijn hoofd, ik weet niet wie Hugo de Grote was, ik weet niet wie er vóór Wilhelmina ons land regeerden (Willem van Oranje? Willem de 1e/ 2e/ 3e? Willem de Zwijger?). Mijn kennis is fragmentarisch en ongeordend. Onbelangrijke details heb ik onthouden, onplaatsbaar in een context.

Ik weet bijvoorbeeld nog wat peristaltiek betekent, maar kan mij niet de juiste volgorde van ons verteringssysteem herinneren. Ik weet dat E = mc2, maar welke eenheid vertegenwoordigt de c? Ik weet nog dat het getal van Euler begint met 2,71 – maar wat in Godsnaam moet je met dat getal? Aus-bei-mit-nach-zeit-von-
zur-außer-gemäß-gegenuber. Wat is dat voor rijtje?

Wie was Tutankhamun nou eigenlijk en hoe zat dat met Prins Bernhard en die steekpenningen? Ik heb altijd het gevoel dat ik hem een omstreden figuur moet vinden, maar ik weet niet waarom. Politiek is ook zoiets. Ik kan je echt weinig vertellen over Hans Wieghel en Frits Bolkestein. Of van die mensen waarvan je niet weet of ze nou dood zijn of niet. Ik durf het bijna nooit te vragen. Om maar te zwijgen over het nieuws.

En weet je wat erg was? Dat ik tot mijn 21e nog nooit van een fanfare had gehoord (het woord dan hè, het concept kende ik wel) en niet wist wat er ooit in Pompeï gebeurde – laat staan waar het lag. Ik dacht ook héél lang dat het monotoom was, in plaats van monotoon – hoewel er altijd die twijfel was, de laatste letter wegmoffelend. Vandáág pas, kwam ik erachter dat flamoes een voorbibs is en tot mijn veertiende heb ik geloofd dat wespen hun ‘vriendjes’ gaan halen als je ze wegblaast, waarna ze je met 236 tegelijk lek zullen prikken. Of dat kikkers zijwaarts lopen – maar vooruit, toen was ik ~~elf~~ 8.

Niet dat ik een poging doe de onderste steen boven te krijgen, door uit te zoeken Hoe Het Zit. In plaats daarvan compenseer ik op krampachtige (om niet te zeggen kinderachtige) wijze voor het kennistekort, dat mij zo nu en dan toch echt behoorlijk zorgen baart. Heel nauwkeurig onthoud ik namelijk wanneer ik een woord ken en iemand anders niet. Inwendig maak ik vreugdedansjes als ik iemand uit kan leggen wat peristaltiek betekent. Of lacuneus. Ha!

De meisjes van het corps

2008-05-09T08:17:00.000-07:00

Het komt doordat ik na een reeds afgeronde studie nóg een studie wilde doen. Ondanks een groot aantal vrijstellingen, ontkwam ik niet aan een aantal eerstejaars vakken.

Soms is dat best alleen. Dat geeft niet, want Het Studentenleven in een inmiddels vertrouwde stad dient niet meer tot het maken van nieuwe vrienden. Hoewel er altijd ruimte is voor nieuwe leuke mensen, was de noodzaak er tegen het einde van het eerste jaar wel af. Het ging gemakkelijk: ik ging roeien en kwam terecht in een leuke roeiploeg. Het begin was gemaakt en de rest ging natuurlijk. Gaandeweg kwamen er nieuwe mensen bij, hier en daar verwaterde wat, een aantal vriendschappen verdiepten zich. Zo gaat dat.

Voor de nèt feut-af meisjes van het corps ligt het wat ingewikkelder. Want voor de status van het lid zijn – een achting die in het eerste jaar onmogelijk relativeerbaar is, betalen zij een hoge prijs. Het is nú dat zij tegen het einde van hun eerste jaar aanlopen. En dus wordt de balans opgemaakt. Hoe prominent is de jaarclub in de vereniging? Wie kent de meeste mensen? Wie kan het hardste feesten? Wie krijgt de leukste jongens? Wie is het knapst? Wie heeft het het drukst? Wie spreekt het corpsjargon het vloeiendst?

Schorre, brakke jonge meisjes pronken tijden de pauze van het college op vrijdag met hun connecties en de commissies waarvoor zij zijn gevraagd. De één kwam vannacht na een hilárische avond in de Woo nóg later thuis dan de ander. Ze weten inmiddels: het feestje waar zij waren, was nóóit saai of mwah of wel okee, maar áltijd hilarisch/ fantastisch/ mooi. Het móet genoemd, maar wel met nonchalante onverschilligheid. De onderhuidse spanning en concurrentie die aan deze praat ten grondslag ligt is pijnlijk voelbaar. ‘Waarom hebben ze míj niet voor de gebouw-co gevraagd?’ – zie ik Pis in de rij voor mij denken, terwijl Pien ernaast haar verhaal doet (want zo noemen Fleur en Philepine elkaar. Zoals het de meisjes van De Club betaamt).

Ik heb te doen met Pis. Maar het komt nog wel. Want ook (juíst!) bij het corps maak je vrienden voor het leven. Toch?